Kanały transmisyjne z zakresu podczerwieni, emitowane w otwartej przestrzeni lub w pomieszczeniach budynków, pomimo ich podobieństwa do kanałów radiowych wyróżniają się następującymi cechami:
Zasadniczą zaletą łączy w podczerwieni jest brak potrzeby zezwolenia (uzyskiwania licencji) na ich stosowanie przez odpowiednie agencje rządowe, oraz możliwość stosunkowo łatwego kreowania kierunkowej wiązki transmisyjnej o wysokim skupieniu przesyłanej energii. W rezultacie transmisje w podczerwieni, mające wiele wspólnych cech z komunikacją mikrofalową, bardziej upodabniają się do techniki transmisji optycznej niż mikrofalowej.
1 stosunkowo duża wrażliwość na zakłócenia pochodzące ze źródeł promieniowania widzialnego, co wymaga używania specjalnych konstrukcji urządzeń nadawczo-odbiorczych.
Źródłem promieniowania podczerwieni są diody elektroluminescencyjne LED (Light Emitting Diode) lub diody laserowe — promieniowanie laserowe. Charakteryzują się one szerokim pasmem modulacji, promieniowaniem wąskiej wiązki przestrzennej, wąskim widmem optycznym, niewielkimi wymiarami i małym prądem zasilania. W porównaniu z diodą LED promieniowanie diody laserowej ma mniejszą bezwładność, węższe widmo wypromieniowanej mocy, lepszą liniowość, bardziej rozbudowaną konstrukcję i wyższą cenę. Podobnie jak w komunikacji radiowej łącza działające w zakresie podczerwieni mogą być bezpośrednie (ciągła widoczność źródła) lub dyfuzyjne (stałe natężenie promieniowania odbitego w pomieszczeniu zamkniętym).