Łącze mikrofalowe

Łącze mikrofalowe

Zakres częstotliwości, na których działają naziemne łącza mikrofalowe na potrzeby telekomunikacji, jest różnie definiowany. Najczęściej stosowane długości fali radiowej w zakresie centymetrowym, od 1 m do 1 mm, odpowiadają częstotliwościom od 0,3 GHz do 30 GHz, niekiedy nawet do 300 GHz (0,1 mm). Tak znaczne częstotliwości nośne umożliwiają uzyskanie dużych szerokości pasma pozwalających na tworzenie dużej liczby kanałów dla telekomunikacji, zgrupowanych w kilku kategoriach:

• małej pojemności (wąskopasmowe) — zawierające do 120 analogowych kanałów telefonicznych lub kanały cyfrowe o łącznej przepływności do 10 Mb/s;
• średniej pojemności — obejmujące od 120 do 300 kanałów analogowych lub kanały cyfrowe 10 do 100 Mb/s;
• dużej pojemności — powyżej 300 kanałów telefonicznych lub cyfrowe o przepływności powyżej 100 Mb/s.
• także bardzo dużej przepływności, sięgającej nie mniej niż 1 Gb/s.

Do łączności lokalnej na terenie zurbanizowanym stosuje się systemy łączy mikrofalowych (short haul) działających w zasięgu wzroku, zwane miniłączami typu LOS (Line of Sight) o małej i średniej pojemności kanałów i działające w zasięgu od kilkuset metrów do kilku km. Komunikacja długodystansowa oparta na transhoryzontalnych systemach (long haul) z antenami parabolicznymi jest zalecana (przez CCIR/ITU-R) na następujących zasięgach:

• odległość między węzłami 100—200 km, przy częstotliwości pracy około 5 GHz;
• odległość 200—400 km, preferowana częstotliwość 2 GHz;
• odległość 400—700 km, przy częstotliwościach poniżej 1 GHz, z antenami o dużej średnicy.

W celu uzyskania jak najmniejszych mocy nadawczych stosowane są anteny kierunkowe o dużym zysku, różnorodne formy anten parabolicznych (z offsetem położenia), złożone konstrukcje falowodów doprowadzających energię fal radiowych do anten nadawczo-odbiorczych.