Łączność bezprzewodowa
ITpedia
Łączność bezprzewodowa WLAN
Bezprzewodowe sieci komputerowe WLAN (Wireless Local Area Networks) zapewniają takie same parametry pracy jak lokalne sieci przewodowe LAN, zapewniając użytkownikowi przy okazji swobodę poruszania się na terenie firmy lub w budynku biurowym objętym radiowym zasięgiem sieci. Najczęściej spotykane wersje odtwarzają strukturę sieci Ethernet 10 Mb/s, zapewniając praktycznie taki sam stopień niezawodności, jak uzyskiwany w sieciach przewodowych LAN wg specyfikacji IEEE 802.11 DS (Direct Sequence) — bez konieczności tworzenia specjalnego okablowania komputerowego lub strukturalnego. Jeden punkt dostępu (z anteną umieszczoną pod sufitem) może obsłużyć kilkudziesięciu użytkowników w zasięgu do kilkudziesięciu metrów. Zasadnicze cechy tego sposobu komunikacji komputerowej obejmują:
- współużytkowanie informacji przez ograniczoną liczbę osób, bez konieczności przemieszczania się wewnątrz pomieszczenia;
- swobodny dostęp do informacji w czasie rzeczywistym w dowolnym miejscu objętym zasięgiem radiowym sieci;
- prostotę instalacji bez potrzeby prowadzenia okablowania przez ściany i sufity pomieszczeń, a więc niewielkie koszty instalacyjne;
- skalowaną strukturę, konfigurowaną w zależności od zastosowania (bez dodatkowego rozprowadzania kabli); zmiana topologii sieci nie wymaga prac instalacyjnych.
Systemy radiowe WLAN zapewniają dzisiaj komunikację bezprzewodową o parametrach równoważnych sieci komputerowej Ethernet 10 Mb/s. Zwykle działają one w zasięgu do 300 m w środowisku otwartym (bezpośrednia widoczność anten) i średnio około 50 m w środowisku półotwartym (ścianki działowe, partycja stanowisk pracy). Automatyczne skalowanie szybkości umożliwia uzyskiwanie większych przepływności o małym zasięgu i transmisje maksymalnie do 600 m z mniejszym ruchem komputerowym.
