Aplikacje VoIP

Sieć z protokołami IP z założenia została przeznaczona do transmisji danych, a nie głosu. Fundamentalna różnica w sposobie przekazu i w użytkowaniu tych dwóch aplikacji rzutuje na sposób transmisji, metody kontroli i ewentualnej korekty przesyłanej informacji. W klasycznej transmisji danych wszystkie informacje źródłowe muszą być przesłane w komplecie do odbiorcy, chociaż mogą docierać do niego w zmienionej kolejności nadawania pakietów, nawet wtedy, gdy kompletny przekaz danych wymaga fizycznie wielokrotnych powtórzeń lub innych sposobów korekcji, powodujących znaczne opóźnienie transmitowanych informacji. Informacja odebrana przez użytkownika musi więc być pozbawiona błędów, a jeśli tak nie jest – sieć IP nie nadaje się do transmisji danych. Wymagania stawiane sieci IP używanej również do transportu głosowego są znacznie bardziej wyrafinowane.

Telefonia internetowa VoIP (Voice over IP) ma szansę zająć znaczące miejsce w światowej komunikacji głosowej, stopniowo eliminując tradycyjne środki telefonii analogowej. Ekspansja ta kryje się pod czterema (alternatywnymi), nazwami określającymi zbliżony transport głosu w sieciach IP, jako: IP Telephony, Internet Telephony, VoN (Voice over Net) oraz najczęściej używane określenie VoIP (Voice over IP) – odnoszące się do transportu głosu przez sieć z protokołem IP (także globalną sieć Internet). Zasadniczym kryterium stosowania aplikacji VoIP jest znacznie niższa cena usługi, w porównaniu z tradycyjnym przekazem głosowym, przy czym zawsze należy zwracać uwagę na jakość tak transmitowanego głosu. W większości systemów międzymiastowych jest ona akceptowalna lub nawet nierozróżnialna od telefonii klasycznej.

W systemach VoIP na jakość usługi bezpośredni wpływ mają parametry warstwy transmisyjnej IP, które wcale nie poddają się łatwo kontroli. Prosty protokół IP nie zapewnia odpowiednich parametrów, a dla ich uzyskania potrzebne są inne mechanizmy kontrolne. Coraz częściej wymienia się protokół z etykietowaniem MPLS (Multiprotocol Label Switching), zastępujący dotychczasowe mechanizmy inżynierii ruchowej w warstwie ATM.

W praktyce stosuje się gwarantowane strumienie IP, tworzone z wykorzystaniem protokołów niższego rzędu (ATM lub SDH) lub za pośrednictwem nadmiarowych łączy fizycznych. Aby unikać problemów z jakością QoS podczas spiętrzeń wielu jednocześnie realizowanych połączeń głosowych, rzeczywiste wypełnienie pasma ogranicza się do trzech czwartych maksymalnej przepływności kanału, a niekiedy nawet mniejszej. Postęp w jakości systemów VoIP uzyskany w latach 2000–2001 wskazuje, że od aplikacji głosowych VoIP nie ma praktycznie odwrotu. Najnowsze rozwiazania do zestawiania i podtrzymywana połączenia głosowego wykorzystują bardziej efektywny protokół SIP (Session Initiation Protocol).