SNMP rozstrzygał sprawę przyjęcia jednego, przestrzeganego przez wszystkie zainteresowane strony protokołu. Nadal jednak nie wiadomo było, jak wyglądać mają bazy danych, w których gromadzone są informacje i raporty o pracy sieci. Wymyślono więc bazy danych jednolitego formatu, o nazwie MIB (Management Information Base). Bazy te składają się ze standardowych obiektów, które są przesyłane przez węzły sieci do stacji zarządzania. Co ważne, specyfikacja baz danych MIB zakłada, że każdy producent sprzętu sieciowego może rozszerzać bazy danych i dołączać do nich swoje własne, pasujące do jego produktu obiekty. Budowa standardowej bazy danych MIB jest opisana w RFC 1213.
Specyfikacja opisująca standardową bazę danych MIB, zwaną MIB-I, składa się z blisko 100 definicji. Można je podzielić na 8 grup, zawierających innego rodzaju obiekty:
Specyfikacja baz danych MIB-I porządkowała ważny obszar systemów zarządzania sieciami, jednak nie była pozbawiona wad:
Wszystkie te problemy zostały rozwiązane z chwilą pojawienia się specyfikacji opisującej bazę danych typu MIB-II (RFC 1757). Bazy tej można używać nie tylko do zarządzania pracą prostych sieci LAN, ale także do kontroli pracy różnego rodzaju intersieci. Nowa specyfikacja do istniejących już grup obiektów dodaje dwa następne:
W bazie danych MIB (rezydującej u boku agenta w każdej zarządzanej stacji) znajdują się informacje o pracy tego urządzenia. Są to dane statystyczne, identyfikatory urządzeń, tablice marszrut i szereg innych zmiennych, które są okresowo aktualizowane przez agenta i wysyłane do stacji zarządzającej. Informacje te pozwalają stacji zarządzającej sprawdzać stan węzła, śledzić poziom obciążenia sieci pakietami czy wykrywać awarie poszczególnych odcinków sieci.