DDS (DAT)
ITpedia
Technika DDS (http://www.datmgm.com) jest określana mianem DAT (Digital Audio Tape) lub 4 mm. Pojawiła się ona w 1989 r. i służyła do profesjonalnego zapisu cyfrowego dźwięku. Napędy pracujące w tej technice zostały wykorzystane w przemyśle komputerowym jako urządzenia do backupu systemów komputerowych. Do dziś technika ta jest popularna. Zasada ich działania jest podobna do magnetowidów VHS. Taśma jest wywlekana z kasety i owijana na wirującym z dużą prędkością bębnie (ok. 2 tys. obr./min), który jest umieszczony pod odpowiednim kątem względem ruchu taśmy. Taki układ ruchu sprawia, że ścieżki są zapisywane ukośnie (helikalnie) wobec taśmy. Wraz z danymi na nośnik jest zapisywany odpowiedni kod umożliwiający szybkie odnalezienie pliku.
Napędy DDS są popularne mimo wielu wad (szybkie ścieranie się taśmy i ograniczona jej żywotność, skomplikowana budowa). Wygrały jednak dzięki niskim kosztom zarówno napędów, jak i nośników. Głównymi producentami urządzeń w tej technice są firmy HP, Sony i Certance (Seagate). Przyszłość napędów DDS była niepewna. Po ukazaniu się na rynku pięciu generacji tych napędów (DDS, DDS-DC, DDS-2, DDS-3 i DDS-4) i zapowiedzi napędu DDS-5, producenci zaczęli wspominać o planach wycofania tej techniki z rynku. Docelowo po dwóch latach zawieszenia zamiast napędu DDS-5, który miał oferować pojemność 40 GB, na rynek trafiły urządzenie DAT 72 z pojemnością 36 GB. Obecnie pojemności te sięgą kilkuset GB w jednym urządzeniu (DAT-7, DAT-8).
