DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)
ITpedia
DHCP to protokół dynamicznej konfiguracji komputera, opracowany przez Microsoft i zaakceptowanym przez IETF. Jest implementowany w stacjach klient, serwerach i ruterach. DHCP upraszcza pracochłonne i trudne prace konfiguracyjne stosów TCP/IP. W odróżnieniu od protokołu BOOTP, na którym został oparty, umożliwia automatyczne przydzielanie adresów IP na ściśle określony czas; standardowo dzierżawa IP wygasa po 3 dniach. DHCP dostarcza też wszystkich informacji konfiguracyjnych, zdefiniowanych w specyfikacjach TCP/IP, oraz szczegółów dotyczących aplikacji użytkowych, np. dla drukarek czy serwerów plików.
Struktura DHCP jest oparta na modelu klient–serwer, gdzie serwer DHCP przydziela adresy sieciowe i przekazuje parametry dynamicznie konfigurującym się komputerom sieci globalnej. Z punktu widzenia klienta protokół DHCP poszerza mechanizmy BOOTP. Taka struktura umożliwia klientom BOOTP współpracę z serwerami DHCP bez konieczności zmiany oprogramowania stacji klient. Współpraca między HHCP i BOOTP została precyzyjnie określona w RFC 1542.
Protokoły te różnią się dwiema ważnymi własnościami.
- DHCP został wyposażony w mechanizmy, które umożliwiają przydzielanie adresów na pewien czas.
- DHCP dysponuje środkami pozwalającymi uzyskiwać przez klientów wszystkie parametry konfiguracyjne niezbędne do funkcjonowania w sieci.
DHCP wprowadza pewne zmiany w terminologii, wynikające z konieczności opisania charakteru przekształceń ostatniego z pól pakietu przedstawionego w części poświęconej protokołowi BOOTP. Pole Vendor-specific nazywa się w DHCP „Opcje”. DHCP definiuje też nową opcję – identyfikator klienta (Client Identifier) – z której korzysta się podczas bezpośredniego przesyłania do serwera DHCP identyfikatora klienta. Ta zmiana powoduje wyłączenie pola Client hardware address z wiadomościami BOOTP, gdzie chaddr wykorzystuje się w charakterze zarówno identyfikatora klienta, jak i adresu sprzętowego.
Protokół DHCP oraz jego opcje zostały opisane w bardzo wielu RFC. Oto ich większość: RFC 1533–1534, 2131–2213, 2485, 2489, 2563, 2610, 2855 (dla IEEE 1394), 2937, 2939 (przewodnik po opcjach), 3004, 3011, 3046, 3118 (uwierzytelnianie wiadomości), 3203 (rozszerzenia rekonfiguracyjne).
