Detekcja i korekcja błędów

Do detekcji i korekcji pojedynczych błędów transmisji stosuje się blokowe sekwencje znaków kontrolnych. Powszechnie stosowaną korekcją jest sekwencja BCC (Block Check Character) przedstawiająca znak lub sekwencję znaków generowaną przez algorytm kontrolny przed wysłaniem wiadomości w łącze transmisji danych. Urządzenie odbiorcze porównuje odtworzoną sekwencję kontrolną z sekwencją odebraną, aby stwierdzić, czy wystąpiły błędy transmisji. Wykorzystuje się przy tym następujące metody protekcji:

• pionowe sprawdzenie danych VRC (Vertical Redundancy Checking), polegające na generowaniu bitu parzystości dla każdego znaku;
• wzdłużną kontrolę danych LRC (Longitudinal Redundancy Checking), polegającą na obliczeniu parzystości dla kolejnych bitów: pierwszego, drugiego itd. — we wszystkich znakach w przesyłanym bloku. Kontrolę LRC łączy się często z VRC;
• cykliczną kontrolę danych CRC (Cyclic Redundancy Checking).

Przy protekcji CRC blok informacyjny traktuje się jako wielomian, który w nadajniku dzieli się modulo 2 przez wielomian CRC, zwykle szesnastego stopnia (CCITT zaleca kilka, popularnym jest x16+x12+x5+1). Otrzymana reszta tworzy 16-bitową sekwencję kontrolną FCS (Frame Check Sequence) transmitowaną na końcu bloku. W odbiorniku odebrany blok informacyjny również dzieli się przez taki sam wielomian. Przez porównanie otrzymanej reszty z dzielenia z odebraną sekwencją kontrolną można stwierdzić wystąpienie błędu transmisji. Brak zgodności sekwencji wymusza przesłanie odpowiedniej informacji kanałem sprzężenia powrotnego i retransmisję błędnych bloków.