Diagnozowanie sieci

Jednymi z najczęściej stosowanych narzędzi do sprawdzania poprawności przebiegu transmisji w sieci teleinformatycznej są przenośne testery sieciowe, będące prostym rozszerzeniem klasycznych testerów kablowych. Łączą one tradycyjne funkcje testerów kablowych z możliwością posadowienia w nich agenta platformy zarządzania protokołu SNMP (Simple Network Management Protocol), dostarczającego na żądanie systemu dodatkowych informacji o otaczającym je środowisku.

Zmienne te są definiowane w specjalnych zbiorach MIB (Management Information Base), z podziałem na część wspólną dla wielu urządzeń i część prywatną – specyficzną dla danego urządzenia. Taka forma współpracy znakomicie upraszcza i rozszerza funkcje diagnostyczne nadrzędnego systemu zarządzania ulokowanego w jednym punkcie sieci, zwłaszcza że testery sieciowe mają zdolność generowania komendy ping – sprawdzającej poprawność dwukierunkowego połączenia (adresacji) z oddaloną stacją sieciową, i pomiarów opóźnienia takiej pętli.

Nowsze generacje testerów z tej grupy dodatkowo umożliwiają trasowanie ścieżek, w celu sprawdzenia wszystkich możliwych rozgałęzień i dróg alternatywnego przesyłania, oraz uzyskanie dla każdego z tych odcinków rzeczywistego czasu odpowiedzi. Charakterystyczną cechą testerów sieciowych jest jednak brak możliwości przechwytywania i dekodowania pakietów, co wiąże się z niewielką mocą umieszczonego w nich procesora i zwykle małym ekranem przyrządu, nie pozwalającym na szerszą interpretację uzyskiwanych wyników.

Niekwestionowaną, naczelną pozycję w testowaniu sieci teleinformatycznych zajmują obecnie analizatory protokołów sieciowych, prezentujące najwyższy poziom metrologii sieci komunikacyjnej. Każdy współczesny analizator protokołów powinien umieć przechwytywać, analizować i filtrować pakiety danych, a następnie na życzenie operatora prezentować na ekranie podstawowe dane o dowolnie wybranych przez niego pakietach. Rejestracja i analiza czasu przepływu poszczególnych pakietów przez dowolnie wybrane stacje i węzły pośredniczące, łącznie z prezentacją fizycznych i sieciowych adresów stacji, jest podstawową funkcją tych analizatorów.

Współczesne analizatory sieciowe potrafią już dekodować od 200 do 400 różnych protokołów (a w szczególności IP), nie wspominając o tym, że muszą to robić w czasie rzeczywistym, dopasowując się automatycznie do różnych i nieraz bardzo wysokich przepływności badanych strumieni (10 Mb/s, 100 Mb/s, 1000 Mb/s). Muszą więc dysponować olbrzymią mocą obliczeniową, zezwalającą na jednoczesne kontrolowanie nawet do 100 różnych zmiennych parametrów sieciowych.

Testery sieciowe „z górnej półki” urządzeń testujących oraz wszystkie analizatory protokołów sieciowych potrafią współpracować z komputerami osobistymi klasy PC lub wręcz mają wbudowane wewnątrz specjalizowane notebooki, pełniące funkcję lokalnej stacji przetwarzania i prezentacji uzyskanych wyników na ekranie.