Dostęp satelitarny
ITpedia
Systemy satelitarne mogą udostępnić Internet z każdego zakątka świata i z tych względów są wyjątkowo atrakcyjne. W opracowaniu koncepcji dostępu satelitarnego uczestniczy wiele firm i organizacji, w tym IETF. Gremia te rozważały wszelkie aspekty dostępu: od satelity geostacjonarnego, przez systemy wielosatelitowe (konstelacje satelitów), aż do własności protokołu TCP/IP włącznie. Jak się jednak okazało, okno TCP ma bardzo duży wpływ na cały system transmisyjny, gdyż wprowadza opóźnienia, które uniemożliwiają przeprowadzanie transmisji w czasie rzeczywistym. Wiadomu,że zbiór protokołów TCP/IP nie był projektowany na specyficzne potrzeby satelitarnych transmisji multimedialnych. Kiedy np… Do satelity dociera pakiet, setki innych są już w drodze. W warunkach transmisji w czasie rzeczywistym i różnych zakłóceń okno TCP i mechanizm potwierdzeń z retransmisją nie są zatem skuteczne. Grupy robocze IETF opracowały więc nowe protokoły.
Model TCP/IP i platforma cyfrowa DVB-S (Digital Video Broadcasting – Satellite) stanowią podstawę multimedialnych systemów satelitarnych. Zbiór TCP/IP został rozszerzony o 5 ważnych protokołów: IPv6, RSVP, RTP, RTCP i RTSP. Z kolei na system DVB-S składają się nowe protokoły radiodyfuzji i świadczenia usług multimedialnych, metody kodowania sygnałów i dołączania do nich informacji konfigurujących i synchronizujących dekoder, ochrona sygnału przed zakłóceniami zewnętrznymi itp. Obowiązującą metodą modulacji jest QPSK, a podstawową jednostką transmisji – kontener o pojemności 188 bajtów,a spotykane szybkości transmisji w pasmie 12 GHz zaczynają się od przepływności 400 kb/s w górę. Zestawy odbiorcze po stronie użytkownika końcowego składają się z anteny talerzowej o średnicy 52 cm, odbiornika mikrofalowego oraz karty dekodera cyfrowego wsuwanej bezpośrednio do gniazda dekodera. Dostępne są już systemy o przepływności 1 lub 10 Mb/s oraz satelitarne systemy komunikacyjne o przepływności 38 Mb/s.
