Europejskie aplikacje satelitarne

ITpedia

Wśród wielu europejskich aplikacji bezprzewodowych działających w oparciu o systemy satelitarne do najbardziej popularnych należą:

nawigacja pojazdów w systemie Euteltracs (odmiana systemu Omnitracs dostosowana do warunków europejskich) – do kierowania i zarządzania transportem ciężarowym na terenie Europy, Azji i Afryki przez satelity EUTELSAT (niewielka przepływność indywidualna w zakresie 55–165 b/s, maksymalna przepływność zbiorcza 14,88 kb/s, pasma częstotliwości 11/12 GHz i 14 GHz);
monitorowanie ruchu pojazdów FMS (Fleet Management System) – usprawniające zarządzanie taborem ciężarowym z wykorzystaniem systemu nawigacyjnego GPS oraz standardu Inmarsat C, z dokładnością określania pozycji nawet do 100 m;
lokalizacja GPS (Global Positioning System) – uniwersalny system globalnej lokalizacji i pozycjonowania ruchomych terminali kieszonkowych w oparciu o satelity NAVSTAR. Stosowany w wielu dziedzinach gospodarki cywilnej (od 1994 r.), ma nadal kluczowe zastosowanie w operacjach wojskowych o podwyższonej dokładności pozycjonowania określanej w centymetrach;
komunikacja morska GMDSS (Global Maritime Distress and Safety System) – system bezpieczeństwa ratunkowego zatwierdzony do użytkowania (1988 r.) przez międzynarodową konwencję bezpieczeństwa morskiego SOLAS. System wprowadza podział akwenów żeglugi morskiej na cztery strefy: A(do 30 Mm – mil morskich od brzegu), A2 (do 150 Mm), A3 i A4 (znajdujące się w zasięgu łączności satelitarnej INMARSAT). W zakresie łączności satelitarnej do wysyłania sygnałów alarmowych za pomocą cyfrowego wywołania selektywnego DSC są wykorzystane pasma 1,5/1,6 GHz oraz 4/6 GHz. System współdziała z wieloma innymi systemami bezpieczeństwa morskiego, takimi jak: radiotelegrafii dalekopisowej NBDP, systemu alarmowania COSPAS-SARSAT, systemami ostrzeżeń nawigacyjnych NAVTEX i NAVAREA oraz klasycznej radiotelefonii SSB i FM;
komunikacja lotnicza za pomocą systemu AMSS (Aeronautical Mobile Satellite System) – przewidziana do realizacji połączeń rozmównych z pasażerami samolotów. Tworzenie połączeń przebiega w dwóch krokach: najpierw jest tworzony przekaz między samolotem i satelitą systemu INMARSAT (pasmo o częstotliwości 1,5 GHz), a następnie łączem dwupunktowym klasy P–P (Point to Point) przesłanie między satelitą i stacją naziemną w pasmie o zmiennym zakresie od 4 GHz do 14 GHz i dalej przez naziemne sieci stacjonarne. Wyróżnia się kilka wersji systemu AMSS, znanych pod nazwami: Aero-C, Aero-H, Aero-L, różniących się liczbą dostępnych kanałów, zasięgiem, zakresem usług i wielkością terminali ruchomych. Obecnie jest to jedyny sposób zapewnienia łączności telefonicznej pasażerom lotów transkontynentalnych na całej trasie przelotu.