FDDI
ITpedia
Technologia FDDI (Fiber Distributed Data Interface) jest obecnie często używana do budowy sieci szkieletowych ze względu na jej istotne zalety: dużą przepływność i niezawodność oraz możliwość stosowania na długich dystansach.
Należy dodać, że stosunkowo niedawno wprowadzono odmianę FDDI, tzw. technologię CDDI (Copper Distributed Data Interface), której istotą jest stosowanie protokołów FDDI, ale na infrastrukturze kablowej zbudowanej z miedzianego kabla, również zapewniającej przepływność 100 Mb/s.
Spis treści |
Parametry sieci lokalnej w technologii FDDI
FDDI jest standardem sieci lokalnej LAN o następujących parametrach:
|
Media transmisyjne stosowane w technologii FDDI
W technologii FDDI jako podstawowego medium transmisyjnego używa się kabla światłowodowego. Jak zaznaczono już wcześniej, technologia FDDI, w której stosuje się kabel miedziany, nosi nazwę CDDI. Kabel światłowodowy ma cały szereg zalet w porównaniu z kablem miedzianym, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa, niezawodności i przepływności. Źródłem tych zalet jest to, że światłowód nie emituje sygnałów elektrycznych. Medium fizyczne emitujące sygnały elektryczne (np. kabel miedziany) może być "podsłuchiwane" i dlatego nie jest całkowicie zabezpieczone przed nieautoryzowanym dostępem do danych transmitowanych przez to medium. Ponadto światłowód jest odporny na interferencję pochodzącą od częstotliwości radiowych RFI (Radio Frequency Interference) oraz interferencję elektromagnetyczną EMI (Electromagnetc Interference). Światłowód zawsze zapewniał szersze pasmo niż kabel miedziany, chociaż ostatnio opracowane miedziane kable skrętkowe również zapewniają pracę z dużymi przepływnościami (np. 4 parowy kabel miedziany w najnowszym systemie GigaSPEED firmy Lucent Technologies). Reasumując, FDDI umożliwia rozstawianie stacji między sobą na odległości do 2 km przy kablu wielomodowym i dopuszcza większe odległości przy kablu jednomodowym.
Standard FDDI
Technologia FDDI została opracowana przez Komitet X3T9.5 amerykańskiego Instytutu ANSI (American National Standards Institute) w połowie lat 80. Nieco wcześniej rozpoczęto wprowadzanie do praktyki stacji inżynierskich "nadmiernie pożerających" pasmo istniejących już sieci Ethernet i Token Ring. Wtedy ewidentnym okazało się, że istnieje zapotrzebowanie na sieć o większej wydajności i niezawodności. Wymagania te spełnia technologia FDDI. Po opracowaniu standardu FDDI, instytut ANSI przekazał go do ISO, który sporządził wersję międzynarodową. Obie wersje są całkowicie kompatybilne.
W technologii FDDI można stosować kabel światłowodowy jedno- i wielomodowy. Promień światła wchodzący do kabla światłowodowego pod określonym kątem nazywamy jest po angielsku mode. Źródłem światła dla kabla wielomodowego jest dioda typu LED. Dla kabla jednomodowego źródłem światła jest zwykle laser.
Specyfikacje FDDI
Technologia FDDI sprecyzowana jest w czterech oddzielnych specyfikacjach, z których każda opisuje określoną funkcję, łącznie zapewniają one możliwość szybkiego połączenia między protokołami wyższych warstw, np. TCP/IP, a medium takim jak kabel światłowodowy.
Cztery specyfikacje FDDI są następujące:
- Media Access Control (MAC),
- Physical-Layer Protocol (PHY),
- Physical-Medium Depedent (PMD),
- Station Management (SMT).
Specyfikacja MAC definiuje metodę dostępu do medium, w tym format ramki, sterowanie elementem token, adresowanie, algorytmy dla obliczania wartości CRC (Cyclic Redundancy Check) i mechanizm usuwania błędów. Specyfikacja PHY definiuje procedurę kodowania/dekodowania, wymagania na zegar, tworzenie ramek i inne funkcje. PMD specyfikuje charakterystyki medium transmisyjnego, poziomy mocy, częstotliwość występowania błędów, komponenty optyczne i złącza. Specyfikacja SMT określa konfiguracje stacji FDDI, konfiguracje pierścienia i sposoby sterowania pierścieniem, podłączanie i usuwanie stacji, izolowani i usuwanie błędów.
Sposoby podłączania stacji sieciowych FDDI
Jedną z charakterystycznych cech technologii FDDI jest możliwość wielorakiego podłączania stacji sieciowych do pierścienia. Specyfikacja FDDI definiuje trzy sposoby podłączania:
- Stacja podłączana do pojedynczego pierścienia SAS (Single-Attachment Station),
- Stacja podłączana do podwójnego pierścienia DAS (Dual-Attachment Station),
- Koncentrator podłączany do podwójnego pierścienia DAC (Dual-Attachment Concentrator).
Odporność technologii FDDI na uszkodzenia
Technologia FDDI wyposażona jest w szereg mechanizmów zapewniających jej dużą odporność na uszkodzenia. Są to następujące udogodnienia:
- Regeneracyjne właściwości podwójnego pierścienia (Dual Ring),
- Stosowanie przełącznika optycznego,
- Podwójne podłączanie szczególnie ważnych urządzeń.
Format ramki FDDI
Format ramki FDDI jest podobny do ramki Token Ring. Jest to jedno z miejsc wcześniejszej technologii LAN, z których korzysta technologia FDDI. Ramki FDDI mogą mieć długość do 4500 bajtów.
Technologia CDDI
CDDI (Copper Distibuted Data Interface) jest implementacją technologii FDDI przy zastosowaniu miedzianego kabla skrętkowego. CDDI, tak jak FDDI, zapewnia przepływność 100 Mb/s i używa topologii podwójnego pierścienia dla zapewnienia wysokiego poziomu niezawodności. CDDI poprawnie pracuje na odległości do 100 m między stacją sieciową a koncentratorem.
CDDI została zdefiniowana przez Komitet ANSI X3T9.5. Oficjalna nazwa standardu CDDI brzmi: TP-PMD (Twisted Pair Physical Medium Dependent) lub TP-DDI (Twisted Pair Distributed Data Interface). Standard ANSI sugeruje tylko dwa typy kabli dla CDDI: UTP (kategoria 5) i kabel IBM type 1.
