Historia informatyki w Politechnice Wrocławskiej

Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Spis treści 1 Wstęp 2 Lata siedemdziesiąte – Wielodostępne Systemy Cyfrowe 3 Lata osiemdziesiąte – Sieci Komputerowe 4 Krok w lata dziewięćdziesiąte

Wstęp

W 1945 roku, gdy powstawała do życia Politechnika Wrocławska, informatyka jeszcze nie istniała. Wprawdzie rok wcześniej powstała pierwsza automatyczna maszyna cyfrowa – Harvard IBM Automatic Sequence-Controlled Calculator – według projektu Howarda H. Aikena z Uniwersytetu Harvarda, a rok później druga podobna maszyna – ENIAC, czyli Electronic Numerical Integrator and Computer – według projektu Johna W. Mauchly'ego na Filadelfijskim Uniwer-sytecie Stanowym w Filadelfii, to dopiero w 1949 roku rozpoczęła działanie pierwsza w pełni uniwersalna maszyna cyfrowa EDVAC, czyli Electronic Discrete Variable Automatic Computer. Maszynę tę zrealizował Maurice Wilkes, również na Uniwersytecie Filadelfijskim, według koncepcji, którą opracował John von Neumann, wybitny amerykański matematyk pochodzenia węgierskiego, wraz z fizykiem Johnem W.Mauchly i elektronikiem Johnem Eckertem, w latach 1946-1948, w Institute of Advanced Study w Princeton.

Narodziny informatyki kojarzy się zwykle z narodzinami i rozpowszechnieniem komputerów. Mogło to nastąpić dzięki rozwojowi technologii i technik elektronicznych, chociaż różne pomysły zbudowania maszyn liczących powstawały już dwa wieki wcześniej. Komputery od pierw-szych chwil swego istnienia były źródłem fascynacji. Dostrzegane ich potencjalne możliwości spowodowały, że w masowej publicystyce, także polskiej, pojawił się mózg elektronowy. Obecnie używane słowo komputer długo nie mogło zadomowić się w polskiej terminologii. Przez długi czas mówiono o maszynach matematycznych, liczących lub cyfrowych, a komputer wyparł te terminy dopiero pod koniec lat siedemdziesiątych. Również termin informatyka pojawił się późno – pierwszy raz ex cathedra zabrzmiało w Polsce dopiero w 1968 roku, a za autora terminu uważa się Romualda Marczyńskiego. W tym samym roku Akademia Francuska wprowadziła termin l'informatique jako tłumaczenie anglosaskiego terminu computer science, który został wprowadzony do obiegu około 1964 roku. Termin computer science funkcjonuje w krajach angielskojęzycznych do dzisiaj, chociaż gdzie niegdzie zaczyna się tolerować, chociaż niechętnie, termin informatics. Jako samodzielna dyscyplina akademicka informatyka została uznana powszechnie na świecie mniej więcej w połowie lat sześćdziesiątych, kiedy to liczne uniwersytety zaczęły tworzyć wy-działy informatyczne. Właśnie na początku lat sześćdziesiątych zaczęły powstawać pierwsze takie katedry w Polsce.

Przedstawiana historia informatyki skupia się na latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, które dla Politechniki Wrocławskiej były szczególnie znaczące ze względu na rozwój infrastruktury technicznej i rozpowszechniania zdalnego dostępu do środków obliczeniowych. W tych latach bowiem Politechnika Wrocławska była uznawana w kraju za pioniera w obszarze rozpowszechniania zastosowań informatyki. Jak każda historia, także i ta jest przedstawiana selektywnie. Wynika to z informacji, które udało się autorom zgromadzić bądź zapamiętać. Nie ma bowiem dotąd całościowych opracowań o informatyce na Politechnice Wrocławskiej, przeważa-ją materiały wspomnieniowe lub okolicznościowe.

Próbując odnaleźć korzenie informatyki na Politechnice należy wskazać na dwa środowiska, które przez pewien okres działały niezależnie, później nastąpiło ich połączenie i współpraca.

Pierwsze środowisko jest związane z Katedrą Matematyki, która powstaje 1 października 1951 roku, gdy kończy się wspólne powojenne funkcjonowanie Politechniki i Uniwersytetu Wrocławskiego. Trzy lata później powstaje w katedrze Zakład Metod Numerycznych, którym kieruje Mieczysław Warmus. W roku 1965, wspólnie z Józefem Łukaszewiczem, wydał on podręcznik pt. Metody numeryczne i graficzne w ramach Biblioteki Matematycznej PWN. W latach 1957-1958 prowadził seminarium z metod numerycznych, które zajmowało się także zagadnieniami związanymi z maszynami cyfrowymi. W planach Katedry znalazł się również projekt budowy Ośrodka Obliczeniowego. Ośrodek taki powstał w 1965 roku dzięki energicznym zabiegom Jerzego Battka. Ośrodek został wyposażony kolejno w maszyny cyfrowe ODRA 1003, ODRA 1013 i ODRA 1204, produkowane przez Wrocławskie Zakłady Elektroniczne ELWRO. W 1971 roku ze względu na charakter Ośrodka mającego świadczyć usługi dla całej Politechniki Wrocławskiej, wydzielono go z Instytutu Matematyki tworząc samodzielną jednostkę międzywydziałową – Ośrodek Obliczeń Numerycznych.

Rok później zmieniono nazwę Ośrodka na Centrum Obliczeniowe. Od początku powstania Centrum kierował nim Jerzy Battek, a od 1983 roku kieruje nim Zbigniew Huzar. Centrum było wyposażane kolejno w komputery ODRA 1304, ODRA 1325, ODRA 1305, a później – w latach osiemdziesiątych – w komputery R-32 i R-34, również produkowane przez ELWRO.

Drugie środowisko jest związane z Katedrą Konstrukcji Maszyn Cyfrowych, która rozpoczęła swoją działalność 1 października 1963 roku. Jej organizatorem i kierownikiem był Jerzy Bromirski, który jednocześnie utworzył na Wydziale Łączności specjalność maszyny matematyczne – pierwszą na Politechnice specjalność związaną z informatyką. Poza działalnością na uczelni Jerzy Bromirski uczestniczył w projektowaniu i uruchamianiu w ELWRO maszyn cyfrowych serii Odra 1000. Początkowo, w 1964 roku, katedra wyposażona jest w maszyny cyfrowe UMC-1, a następnie w maszyny cyfrowe serii Odra. Katedra Konstrukcji Maszyn Cyfrowych mieści się najpierw w strukturze Wydziału Łączności, później przemianowanego na Wydział Elektroniki, a po zmianach strukturalnych Uczelni w 1968 roku, przekształca się w dwa zakłady w nowo utworzonym Instytucie Cybernetyki Technicznej: Zakład Automatów, którym kierował Jerzy Bromirski oraz Zakład Konstrukcji Urządzeń Cyfrowych, którym kierował Adam Sielicki.

Połączenie obu środowisk nastąpiło w 1978 roku. Do istniejącego już Centrum Obliczeniowego dołącza kierowana przez Jerzego Bromirskiego grupa pracowników naukowo-dydaktycznych z Instytutu Cybernetyki Technicznej. Dzięki temu połączeniu Centrum uzyskało status jednostki naukowo-dydaktycznej w zakresie informatyki, a jego działalność dydaktyczna uległa rozszerzeniu o opiekę nad specjalnością inżynierii oprogramowania. Utworzenie tej specjalności było jednym z pierwszych posunięć Bromirskiego w momencie objęcia przez niego funkcji dziekana Wydziału Informatyki i Zarządzania w 1978 roku.

Dwa lata wcześniej, w 1976 roku, do Centrum Obliczeniowego przechodzi grupa pracowników dydaktycznych Instytutu Matematyki Politechniki Wrocławskiej z Tadeuszem Huskowskim na czele. Rozpoczyna się okres systematycznej nauki podstaw informatyki na pierwszym roku studiów wszystkich wydziałów Politechniki. W tym czasie Centrum Obliczeniowe pełni trojakie funkcje: świadczy usługi obliczeniowe, bierze udział w projektowaniu i budowie nowych systemów komputerowych oraz prowadzi dydaktykę w zakresie podstaw informatyki.

Lata siedemdziesiąte – Wielodostępne Systemy Cyfrowe

W 1971 roku powstaje Zakład Informatyki, którego zadaniem jest zaprojektowanie i nadzór nad realizacją Wielodostępnego Abonenckiego Systemu Cyfrowego (WASC) oraz systemów informatycznych obejmujących zastosowania informatyki. Kierownikiem Zakładu jest Mieczysław Bazewicz. Zakład podlega Prorektorowi ds. naukowych – Wacławowi Kasprzakowi, którego osobiste i skuteczne zaangażowanie w rozwój informatyki w Politechnice Wrocławskiej i wrocławskim środowisku akademickim staje się jednym z ważnych czynników powodzenia prowadzonych prac. Zakład prowadzi również rozliczenia finansowe kosztów prowadzonych prac. Do Zakładu przychodzi w 1971 roku grupa pracowników Wrocławskich Zakładów Elektronicznych ELWRO oraz Przemysłowego Instytutu Automatyki i Pomiarów we Wrocławiu, w tym: Edward Achtelik, Eugeniusz Bilski, Julian Dębowy, Jarosław Galecki, Ryszard Łubniewski, Zenon Kruszel, Kazimierz Karaszewski, Teodor Mika i inni. W kwietniu 1971 roku powstaje opracowanie pt. WASC Program Rozwoju na lata 1971-1976. Opracowanie to zostaje zatwierdzone przez Radę Programową WASC w czerwcu 1971 roku. W styczniu następnego roku są już gotowe Założenia na część cyfrową systemu pilotowego WASC. Funkcję projektanta tego systemu pełni E. Bilski. Przyjęto, że pilotowy system cyfrowy WASC zostanie oparty na maszynie cyfrowej ODRA 1304, której produkcja rozpoczęła się w WZE ELWRO. Maszyna ta zostanie wyposażona w osiem terminali typu dalekopis, które umożliwią jednoczesne korzystanie z niej ośmiu użytkowników.

Zdecydowano, że oprogramowanie podstawowe będzie stanowiło oprogramowanie dostarczone do WZE ELWRO przez brytyjską firmę ICL, w ramach umowy z 1968 roku. Budowa systemu abonenckiego, oprócz urządzeń dostarczonych przez WZE EL-WRO, wymagała także dodatkowych urządzeń, a mianowicie multipleksera oraz urządzeń prze-syłania danych (UPD). Urządzenia te zostały zaprojektowane, wykonane i uruchomione w oparciu o technologię z WZE ELWRO przez grupę byłych pracowników WZE ELWRO zatrudnionych w Instytucie Cybernetyki Technicznej – byli nimi: Józef Mądalski, Alicja Kuberska, Wiesław Pidek, Lidia Stanisz, Hanna Heger i Janusz Hilgert. Dostawa maszyny cyfrowej ODRA 1304 nastąpiła w połowie 1972 roku. Równocześnie z budową dodatkowych urządzeń oraz wydzieleniem linii telefonicznych dla terminali, grupa matematyków w Centrum Obliczeniowym Politechniki Wrocławskiej „rozpakowywała” oprogramowanie podstawowe. W grupie tej pracowali Jerzy Battek, Barbara Rudak i Bronisław Rudak. W dniu 15 marca 1973 roku zakończono sukcesem uruchomienie systemu pilotowego WASC, którego konfigurację przedstawia rys. 1. Sześć terminali zlokalizowano w jednostkach organizacyjnych Politechniki Wrocławskiej, jeden w Akademii Medycznej, u Józefa Jagielskiego, oraz jeden w Uniwersytecie Wrocławskim, u Stefana Paszkowskiego. Do instalacji terminali wykorzystano wewnętrzne linie telefoniczne w Politechnice Wrocławskiej oraz dzierżawione linie miejskie do połączenia z innymi uczelniami. Uruchomienie systemu pilotowego WASC spowodowało opra-cowanie i uruchomienie w WZE ELWRO produkcji multiplekserów i UPD, zainteresowanie szkół wyższych w kraju instalacją systemów cyfrowych WASC oraz intensyfikację i rozszerze-nie zastosowań informatyki w jednostkach organizacyjnych Politechniki. Równocześnie z eksploatacją pilotowego systemu WASC, w kwietniu 1973 roku, w Zakładzie Informatyki opracowano założenia i projekt wstępny tak zwanego małego systemu WASC, opartego na maszynie cyfrowej ODRA 1325 (rys. 2) oraz w maju 1973 roku, tak zwanego średniego systemu WASC opartego na maszynie ODRA 1305 (rys. 3). Systemy te zostały uruchomione: mały – w końcu 1973 roku, średni – w 1974 roku. Mały system WASC obsługiwał laboratorium dydaktyczne, średni – instytuty Politechniki oraz instytucje z nią współpracujące z terenu Wrocławia, w tym Oddział Instytutu Łączności we Wrocławiu. Systemy o podobnych konfiguracjach zbudowało u siebie wiele szkół wyższych w kraju. Równolegle z budową pilotowego systemu WASC trwały prace projektowe nad sześcioma systemami informatycznymi. Były to:

• system obliczeń numerycznych; główny projektant – Jerzy Battek. System obejmował ponad 200 programów i podprogramów dla potrzeb obliczeń numerycznych z różnych dziedzin matematyki.
• system zarządzania szkołą; główny projektant – Wiesław Grudzewski. System obejmował na początku ewidencję osobową, płace i stypendia, gospodarkę materiałową oraz gospodarkę aparaturą pomiarową.
• system informacji naukowo-technicznej; główny projektant – początkowo Czesław Daniłowicz, a następnie Henryk Szarski. System obejmował następujące podsystemy:
  • podsystem opracowywania druków zwartych;
  • podsystem gromadzenia i opracowywania wydawnictw ciągłych;
  • podsystem wyszukiwania i udostępniania informacji naukowo-technicznej.

W ramach tego systemu abonowano zachodnie bazy bibliograficzne (w tym INSPEC, CAC, ISMEC, PASCAL, SCI), w oparciu o które generowano komputerowo profile – zestawienia bibliograficzne dotyczące określonego tematu. Realizowano zamówienia na profile z instytucji naukowo-badawczych z terenu całego kraju;

• system komputeryzacji projektowania; główny projektant – Adam Sielicki. W ramach systemu prowadzono równolegle prace nad komputeryzacją procedur projektowania w zakresie układów elektronicznych, konstrukcji mechanicznych, w budownictwie oraz urządzeń elektrycznych.
• system dydaktyki; główny projektant – Tadeusz Huskowski a następnie Ernest Rychlikowski. W ramach systemu przygotowano szereg podręczników i zbiorów zadań związanych z nauczaniem podstaw informatyki na pierwszym roku studiów wszystkich wydziałów.
• system sterowania eksperymentem; główny projektant – początkowo Jarosław Adamczyk a następnie Wacław Kasprzak. W ramach systemu powstało laboratorium badawcze konstrukcji

mechanicznych oraz oprogramowanie do numerycznego sterowania obrabiarek oraz szereg podręczników z teorii sterowania eksperymentem opracowanych przez zespół Zdzisława Bubnickiego.

Pełny zestaw opracowań wydanych w ramach Biblioteki WASC podany jest w Załączniku nr 1. W połowie lat osiemdziesiątych Biblioteka WASC została zastąpiona nową serią Biblioteka Informatyki Szkół Wyższych – pełny zestaw opracowań podany jest w Załączniku nr 2.

Z przedstawionego przeglądu widać jak szerokim frontem prowadzone były prace w zakresie zastosowań informatyki. Założenia na omówione wyżej systemy informatyczne opracowano równolegle w pierwszej połowie 1972 roku.

Lata osiemdziesiąte – Sieci Komputerowe

W drugiej połowie lat siedemdziesiątych w Zakładzie Informatyki Politechniki rozpoczęto prace nad sieciami komputerowymi. W marcu 1977 roku powstało opracowanie pt. Założenia na

pilotową sieć komputerową ośrodków uniwersyteckich i placówek badawczych, którego autorami byli: M. Bazewicz, E. Bilski, T. Mika oraz Józef Moroński. Projektowana sieć miała połączyć komputery ODRA 1305 – tzw. komputery obliczeniowe – zlokalizowane w Politechnice Wrocławskiej, w Politechnice Śląskiej w Gliwicach i w Instytucie Podstaw Informatyki PAN w Warszawie. Zorganizowano cykl seminariów wyjazdowych, na których omawiane były protokoły w sieciach komputerowych.

Do realizacji projektu, oprócz już działających, powołano nowe zespoły. Do zaprojektowania i wykonania węzłów sieci utworzono w Centrum Obliczeniowym zespół, w skład którego weszli m.in. pracownicy techniczni: Józef Lewoc, Andrzej Stanisz i Edward Bieleninik oraz pracownicy dydaktyczni: Iwona Dubielewicz, Zbigniew Fryźlewicz, Krystyna Koleśnik i Witold Komorowski. W projektowaniu i budowie węzła uczestniczył również zespół Mariana Budki z Politechniki Śląskiej. Do zaprojektowania i wykonania adapterów liniowych i modemów – zespół Tadeusza Batyckiego z Instytutu Cybernetyki Technicznej w składzie: Anna Heger, Janusz Kisilewicz, Władysław Mochnacki, Wiesław Pidek i Lidia Stanisz. Do zaprojektowania i wykonania procesora komunikacyjnego dla maszyny cyfrowej ODRA 1305 – zespół E. Bilskiego z Instytutu Cybernetyki Technicznej w składzie: Jerzy Wietrzych, Lesław Budzianowski, Tomasz Muehleisen i Wojciech Żabnieński. Do oprogramowania komputerów obliczeniowych – zespół z Centrum Obliczeniowego, w skład której weszli: B. Rudakowa, Roman Kaszuba, Jan Kwiatkowski, Stanisław Góral. Do przygotowania zasobów sieci – zespół w składzie: Zbigniew Huzar, Edward Rutkowski, Krzysztof Janczewski, Kazimierz Dyrka oraz pracownicy innych uczelni; pracą tego zespołu kierował Bronisław Żurawski z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W wyniku prac koncepcyjnych oraz narad i dyskusji wymienionych zespołów powstało wiele (68!) opracowań cząstkowych, a czerwcu 1982 roku opracowanie pt. Projekt techniczno-funkcjonalny Międzyuczelnianej Sieci Komputerowej (MSK), jego autorem był E. Bilski, który pełnił funkcję głównego projektanta MSK. Z uwagi na heterogeniczność MSK przyjęto architekturę zgodną z Modelem Odniesienia Współdziałania Systemów Otwartych OSI. Szczegóły techniczne MSK podane są na rys. 4-8. Wykonane zostały dwa rodzaje węzłów sieci MSK: jeden oparty na minikomputerze SM3/SM4 – wykonanie Politechniki Wrocławskiej, oraz drugi oparty na mikrokomputerze MERA 60 – wykonanie zespołu Mariana Budki w Instytucie Informatyki Czasu Rzeczywistego Politechniki Śląskiej. Uzyskano pełną zgodność funkcjonalną obu węzłów. Koszt budowy trójwęzłowej sieci MSK oszacowano na 77 milionów ówczesnych złotych. Od 1980 roku w projektowaniu sieci MSK brał udział zespół Centrum Informatycznego Uniwersytetu Warszawskiego (CIUW), który rozpoczął projekt Akademickiej Sieci Komputerowej (ASK) dla warszawskiego środowiska naukowego. Uruchomienie trójwęzłowej sieci MSK uległo opóźnieniu z powodu braku zgody Ministerstwa Łączności na udostępnienie wydzielonych linii międzymiastowych. Sieć MSK w wersji homogenicznej (Odry 1305) uruchomiono na początku 1984 roku. Eksploatacja próbna rozpoczęła się w marcu 1984 roku. Użytkownicy MSK z Warszawy i Gliwic za pomocą terminali mogli korzystać z bazy INSPEC zlokalizowanej we Wrocławiu. W trakcie budowy MSK nie uniknięto błędów: z opóźnieniem rozpoczęto prace nad technologią eksploatacji sieci, szkoleniem obsługi i użytkowników oraz organizacją i przygotowaniem zasobów, ponadto powstały problemy z ustaleniem zasad administrowania siecią.

We wrześniu 1987 roku opracowano plan realizacyjny Centralnego Programu Badawczo-Rozwojowego pt. Budowa Krajowej Akademickiej Sieci Komputerowej (KASK). Kierownikiem programu KASK zostaje Daniel Józef Bem, sekretarzem – E. Bilski. W planie założono budowę 6 regionalnych sieci komputerowych dla następujących środowisk akademickich:

• Górnego Śląska (sieć GASK); kierownik – Edward Solarski z Politechniki Śląskiej;
• Krakowa (sieć MASK); kierownik – Jan Kolendowski z CYFRONET-u;
• Pomorza (sieć PASK); kierownik – Jan Żenkiewicz z UMK Toruń;
• Poznania (sieć WASK); kierownik – Zbigniew Kierzkowski z Politechniki Poznańskiej;
• Warszawy (sieć SASK); kierownik – Andrzej Zienkiewicz z UW;
• Dolnego Śląska (sieć DASK); kierownik – Józef Janyszek z PWr.

Sieci regionalne były projektowane w oparciu o architekturę oraz środki techniczne i programowe sieci MSK. Do marca 1988 roku wykonano następujące prace: opracowanie założeń technicznych na wszystkie sieci regionalne, w MERASTER w Katowicach przygotowano do pracy węzły sieci dla regionów, przygotowano sieci teledacji w regionach, uzupełniono środki techniczne i programowe uczelnianych ośrodków obliczeniowych. W marcu 1988 roku opracowany został plan realizacji KASK na etap II (do września 1989 roku) oraz na etap III. W planie tym uwzględniono dwie dalsze sieci regionalne:

• Szczecina (sieć ZASK); kierownik - Jerzy Sołdek z Politechniki Szczecińskiej;
• Lublina (sieć LASK); kierownik - Jan Skórzyński z UMCS.

W planie były ujęte szczegółowe konfiguracje ośmiu sieci regionalnych. We wszystkich regionach oprócz komputerów obliczeniowych i koncentratorów terminali planowano dołączyć do węzłów lokalne sieci komputerowe (LAN) – łącznie 9 sieci LAN typu ETHERNET. Ustalono również, że zostaną opracowane komplementarne bazy informacyjne jako zasoby sieci KASK w regionach.

Na dodatkowe wyróżnienie zasługuje jeszcze projekt Sieci Komputerowej maszyn Jednolitego Systemu (SKJS). Był on realizowany w połowie lat osiemdziesiątych przez Centrum Obliczeniowe i Instytut Cybernetyki Technicznej na zamówienie i we współpracy z Instytutem Komputerowych Systemów Automatyki i Pomiarów. Istotnym założeniem projektu było oparcie się wyłącznie o sprzęt komputerowy produkowany przez WZE ELWRO oraz na architekturze zgodnej ze standardami ISO. Prace nad siecią pierwszą wersją sieci – SKJS/2 zakończyły się pilotowa eksploatacją trówęzłowej sieci zlokalizowanej na terenie ELWRO. Pomimo interesujących wyników i wcześniejszych zamierzeń o ich kontynuacji, prace nad projektem zostały zakończone na pierwszej wersji, a ELWRO nie podjęło decyzji o jej upowszechnieniu. Było to spowodowane tym, że ELWRO preferowało sieci oparte na architekturze SNA firmy IBM, które – jak okazało się później – przerosły możliwości zakładu.

Krok w lata dziewięćdziesiąte

W 1990 roku Polska uzyskała możliwość dostępu do sieci EARN (European Academic and Research Network), a także do nowoczesnych technologii niezbędnych do tworzenia sieci komputerowych. Dzięki istniejącym zespołom i zaawansowaniu prac nad siecią krajową i sieciami regionalnymi, możliwość tego dostępu została w następnych latach w pełni wykorzystana. Na bazie rozwiązań powstałych w ramach projektu KASK powstała sieć NASK (Naukowa Akademicka Sieć Komputerowa), która wkrótce połączyła wszystkie ośrodki akademickie, a także wiele ośrodków pozaakademickich. Rozwój sieci postępował lawinowo, pojawili się nowi operatorzy sieci komputerowych. Dominującym standardem sieci stał się Internet.

W 1992 roku następuje reorganizacja Centrum Obliczeniowego. W wyniku ponownego połączenia się z Ośrodkiem Obliczeniowym, który na okres lat 1984-92 wydzielił się z Centrum, powstało Centrum Informatyczne. Wkrótce potem, w 1994 roku nastąpiła kolejna reorganizacja: z Centrum Informatycznego powstał Wydziałowy Zakład Informatyki (WZI) oraz Wrocławskie Centrum Sieciowo-Superkomputerowe (WCSS). WZI został ulokowany na Wydziale Informatyki i Zarządzania, natomiast WCSS uzyskał status jednostki międzyuczelnianej, afiliowanej przy Politechnice Wroclawskiej.

Obecnie informatyka jako kierunek nauczania jest związana z dwoma wydziałami – Wydziałem Informatyki i Zarządzania oraz z Wydziałem Elektroniki. Zastosowania informatyki są natomiast rozpowszechnione na całej uczelni, zarówno na wydziałach jak i jednostkach pomocniczych.

Opracowali Eugeniusz Bilski i Zbigniew Huzar