Zjawisko konwergencji dotyczy również usług, które dotychczas były oferowane w zróżnicowanych pod wieloma względami sieciach, ze względu na rynek, rodzaj usług i stosowaną technologię, a ulegających stopniowej integracji. Symptomem tych zmian stała się integracja sieci LAN i WAN z wykorzystaniem protokołu IP, czyli przekształcanie tradycyjnych sieci telekomunikacyjnych w jedną, niekoniecznie jednorodną strukturę o zasięgu globalnym – coraz częściej identyfikowaną z Internetem następnej generacji. Podstawowym elementem tej integracji jest łączenie funkcji lokalnych sieci komputerowych z rozległymi, czyli powstawanie sieci wielousługowych, realizowanych na wielu różnych platformach komunikacji, takich jak: SDH, ATM, FR (Frame Relay), także IP czy TDM (Time Division Multiplexing). Różnice w wymaganiach przepływności sieci LAN i WAN coraz bardziej się zacierają, co ułatwia tworzenie i łączenie w całość poszczególnych segmentów sieci teleinformatycznych.
Integracja sieci w jedną strukturę telekomunikacyjną (konwergencja) dokonuje się ewolucyjnie przez tworzenie kolejnych połączeń międzysieciowych, przy czym okazało się, że nie wszystkie rozwiązania przetrwały próbę czasu, ulegając samoistnie likwidacji z powodów ekonomicznych. Wzajemne komunikowanie się między różnymi platformami sieci zapewnia wirtualizacja połączeń i usług, powszechnie implementowana w sieciach komputerowych klasy VPN. Wirtualizacja zapewnia prywatność połączeń niezależnie od infrastruktury sieci. Ponieważ przekaz przez sieci komputerowe również ewoluuje w kierunku protokołów IP, które stają się podstawą wielu aplikacji głosowych, aplikacje telefonii powszechnej stopniowo przenoszą się do sieci transmisji danych, z terminalami końcowymi coraz bardziej upodabniającymi się do komputera.