Kabel telekomunikacyjny

W kablach miedzianych wyróżnia się łącza niesymetryczne (co najmniej 1 biegun połączony z ziemią) i symetryczne, w których prąd w obu przewodach powinien być taki sam, lecz płynący w przeciwnych kierunkach (symetrycznie). Tak skręcona para symetryczna daje dużą odporność na zakłócenia zewnętrzne. Do istotnych parametrów określających przydatność kabli miedzianych do transmisji należą: tłumienność (wymaga wzmocnienia sygnałów analogowych lub regeneracji dla sygnałów cyfrowych), pojemność jednostkowa (ok. 17–20 pF) — ograniczająca maksymalną szybkość transmisji, impedancja falowa (50, 75, 93, 100 ohm), zniekształcenia opóźnieniowe i fazowe (jitter i wander) oraz szum tła (przesłuchy, przeniki, zakłócenia).

Typowa rezystancja toru mierzona prądem stałym (przy 20^o C) w najczęściej stosowanych przewodach miedzianych wynosi: 0,4 mm — 300 ohm; 0,5 mm — 192 ohm; 0,6 mm — 133 ohm; 0,8 mm — 73,6 ohm. Pierwsze kable telekomunikacyjne miały papierowo-powietrzną izolację żył miedzianych, a powłokę zewnętrzną wykonaną z ołowiu. Obecnie nie produkowane, chociaż niekiedy jeszcze używane. Współczesnym środkiem izolacji żył przewodzących w kablu jest polichlorek winylu (PCW) lub polietylen. Zasadniczym elementem kabla miedzianego jest para izolowanych przewodów skręconych ze sobą w celu uzyskania symetrii w stosunku do innych par i potencjału ziemi (eliminacja przesłuchów).

Wśród wielu sposobów wytwarzania telekomunikacyjnych kabli miedzianych wyróżnia się dwa typy: kable parowe, w których każda para przewodów może być traktowana oddzielnie i winna mieć identyczne parametry, oraz kable czwórkowe skręcane w układzie pęczkowym (czwórki kablowe), dla których podstawową wiązką są cztery skręcone przewody. W początkowej erze telekomunikacji popularność zobyły miedziane kable wieloparowe, które wzajemnie łączyły wezły centralowe i centrale analogowe.