Karta elektroniczna

Postęp w technologiach półprzewodnikowych umożliwił wyprodukowanie kart elektronicznych (plastikowych z zamontowanym układem scalonym), które przewyższają swoimi walorami stosowane wcześniej karty magnetyczne. Postęp w tej dziedzinie pozwolił na umieszczenie układów półprzewodnikowych i mikroprocesorowych w plastikowych kartach wymiarowo identycznych jak znane karty magnetyczne. Dotychczas stosowany zapis magnetyczny został zastąpiony pamięcią półprzewodnikową, przy jednoczesnym umożliwieniu dokonywania operacji logicznych i matematycznych za pomocą mikroprocesorów. Ze względu na sposób komunikacji z otoczeniem zewnętrznym karty dzielą się na stykowe (metalizowane styki) i bezstykowe, ze specjalnymi układami komunikacji.

Karta elektroniczna charakteryzuje się wysoką odpornością na wpływy pól zewnętrznych: elektromagnetycznego, magnetycznego i elektrostatycznego, a także promieniowania rentgenowskiego, ultrafioletu i promieniowania cieplnego. Trwałość przechowywania informacji szacuje się na ponad 10 lat, przy możliwości wykonania około 10 tys. cykli zapisu. Zaletą kart bezstykowych jest komfort użytkowania; komunikacja między kartą a terminalem dokonuje się bez konieczności umieszczania karty w czytniku, a identyfikacja jest możliwa z odległości od kilku milimetrów do kilku metrów. Współcześnie produkowane karty pamięciowe wyposażone w blok bezpieczeństwa, którego funkcją jest kontrola dostępu do pamięci oraz weryfikacja autentyczności karty, są o wiele bezpieczniejsze niż karty pamięciowe wcześniejszych typów.

Ze względu na zastosowanie można wyróżnić następujące typy kart: kartę kontroli dostępu do pomieszczeń i zasobów, identyfikator uprawnień osobistych, identyfikator oryginalności wyrobu (certyfikat elektroniczny). Typowe dziedziny, w których karty elektroniczne mają największe zastosowanie to:

• systemy telekomunikacyjne (aparaty samoinkasujące, sieci telefonii komórkowej, sieci łączności),
• systemy kontroli dostępu do stref i pomieszczeń, bankowość (systemy elektronicznych płatności, elektroniczny pieniądz),
• sieci komputerowe (dostęp do sieci i zasobów),
• transport (opłaty za przejazdy, opłaty za użytkowanie dróg, identyfikacja pojazdów),
• opłacanie świadczeń (dostaw gazu, prądu, wody),
• służba zdrowia (karty pacjenta z rejestracją danych medycznych),
• przemysł rozrywkowy (automaty do gier, płatna telewizja).