Kompresja sygnałów

Jednym ze sposobów zwiększenia przepływności kanałów telekomunikacyjnych jest stosowanie kompresji informacji przed jej transmisją przez modemy lub inne urządzenia komunikacyjne, a następnie ekspansja do pierwotnej postaci po drugiej stronie łącza.

W telekomunikacji do przekazu danych stosuje się wyłącznie kompresję bezstratną, stosowaną głównie w modemach. Największą popularność uzyskała metoda Lempel-Ziv — przyjęta jako standard kompresji danych CCITT V.42 bis. Umożliwia ona zwiększenie przepływności informacji ponad 100 kb/s, przy łączach z modemami o szybkości nominalnej 28,8 kb/s (33,6 kb/s).

Drugą powszechnie stosowaną metodą kompresji danych jest zestaw protokołów MNP (Microcom Networking Protocol), z równoczesnym zastosowaniem technik kompresji i korekcji błędów. Z dziesięciu klas protokołów transmisji (MNP1-MNP10) opracowanych przez Microcom powszechnie stosowane do kompresji i korekcji danych są protokoły: MNP5 — zapewniające dwukrotną kompresję w starszych modemach o szybkości 4800 b/s oraz udoskonalona wersja MNP7 — umożliwiająca redukcję danych do 42%, a także klasa MNP10 o trzykrotnie zwiększonej przepływności (V.32) — dzięki implementacji protokołu klasy 7. Dostawcy modemów udostępniają zwykle obydwie opcje kompresji: V.42 bis i MNP.

W celu zmniejszenia wielkości plików: cyfrowego zapisu głosu, tekstowych, graficznych i ruchomych sekwencji obrazowych, oraz do efektywnego wykorzystania przestrzeni pamięciowej w serwerach dyskowych stosuje się kompresję stratną i bezstratną. Do przekazów wideokonferencyjnych i multimedialnych sesji dopuszczających kompresję stratną używa się kilku metod kompresji: JPEG, kompresję fraktalną, AVI (Audio-Video Interleave), DVI (Digital Video Interactive), Indeo Video, MPEG. Szczególnym przypadkiem jest bezstratna kompresja tekstu, obejmująca wiele sposobów redukcji: redukcja spacji, redukcja identycznych znaków, kodowanie słowem kluczowym i kompresja statystyczna Huffmana.