Komunikacja w podczerwieni

Do cech charakterystycznych łączności na falach z zakresu podczerwieni należą:

• dostępność szerokiego zakresu widma częstotliwości (200 THz);
• wysoka tłumienność jednostkowa przyjmująca wartości z zakresu 1–10 dB/km;
• duże współczynniki pochłaniania promieniowania w pomieszczeniach biurowych (ścian, sufitu, mebli), co w konsekwencji prowadzi do *braku zaników związanych z wielodrogowością sygnału (brak sygnałów odbitych);
• stosunkowo wysokie współczynniki odbicia promieniowania od obijających przeszkód (40–90%), umożliwiające korzystanie z łączności typu dyfuzyjnego (promieniowanie odbite).Podstawową wadą łączności w podczerwieni jest jej niewielki zasięg – nie przekraczający kilkudziesięciu metrów (co jednak niekiedy stanowi zaletę) oraz duża wrażliwość na szum i zakłócenia pochodzące z innych źródeł promieniowania (głównie widzialnego).

Szerokość dostępnego pasma w zakresie fal podczerwonych jest największą zaletą transmisji na tych długościach fal. Słabo wykorzystywane widmo fal elektromagnetycznych z zakresu 700–1500 nm dostarcza pasma użytecznego o niezwykłej szerokości, łącznie około 200 THz, które ponadto może być wielokrotnie wykorzystywane w budynkach. Praktyczne rozchodzenie się fal podczerwonych – o cechach zbliżonych do promieniowania widzialnego – ogranicza się do pomieszczeń, w których znajduje się nadajnik sygnału i umożliwia powtórne używanie tych samych częstotliwości w sąsiednich pomieszczeniach bez ryzyka wzajemnej interferencji sygnałów.