Komunikacyjne standardy

X.standard określa zestaw norm opracowany przez CCITT w celu standaryzacji protokołów i sprzętu używanego w publicznych, prywatnych i lokalnych sieciach komputerowych. Definiuje interfejsy i szybkość transmisji między sieciami, także operacje (usługi) wykonywane przez urządzenia użytkownika. Do najczęściej stosowanych należą:

• X.25 – standard protokołu definiujący połączenia terminali i komputerów w sieciach pakietowych. Protokół X.25, tradycyjnie stosowany w sieciach z komutacją pakietów o szybkości do 64 kb/s, został rozszerzony przez CCITT (1992 r.) do przepływności 2 Mb/s. Pomimo tego połączenia w standardzie X.25 cechują się niską wydajnością sieci (dobrze spełniają swoje funkcje tylko przy niewielkim ruchu), gdyż każdy węzeł pośredniczący w łańcuchu połączeń przeprowadza pełną kontrolę błędów całego pakietu przed jego wysłaniem w dalszą drogę – powodując duże opóźnienia przesyłek. Odmiennie czyni to sieć Frame Relay, identyfikując tylko adresata w nagłówku pakietu i przekazując dalej przesyłkę, bez sprawdzania jej poprawności i kompletności.
• X.28 – protokół komunikacyjny w sieciach informatycznych, opracowany przez CCITT i przeznaczony do transmisji znakowej.
• X.200 – standardy definiujące warstwę aplikacji (warstwa siódma) modelu OSI do połączeń między komputerami.
• X.400 – powszechnie stosowany międzynarodowy standard poczty elektronicznej, zgodny z modelem OSI, wprowadzony (1984 r.) przez CCITT i rozwijany później w kolejnych edycjach. Struktura wiadomości w X.400 jest jednakowa dla wszystkich systemów. Zawiera: nagłówek koperty – identyfikujący wiadomość, adresy nadawcy i odbiorcy, informacje o typie wiadomości i sposobie szyfrowania, nagłówek zawartości – obejmujący informacje w postaci czytelnej dla odbiorcy (To, From, Subject i in.), a następnie, zwykle zaszyfrowaną, właściwą treść poczty. Protokół jest oparty na rozproszonym modelu klient/serwer zawierającym standardowe komponenty poczty. Przy wielu systemach poczty elektronicznej, z których każdy korzysta z własnych zbiorów protokołów, standard X.400 odgrywa rolę tłumacza zapewniającego komunikację między różnymi systemami. Pozwala to na komunikowanie się nie tylko z użytkownikami tego samego systemu, ale także z innymi współpracującymi sieciami. Najczęściej stosowanym standardem poczty w sieci Internet jest SMTP (Single Mail Transfer Protocol). Rozwinięciem X.400 jest standard X.425, określający parametry dostosowania systemu pocztowego do elektronicznej wymiany danych EDI. Możliwa jest współpraca z siecią transmisji danych przez: protokoły X.25, TCP/IP, dostęp asynchroniczny przez modem oraz urządzenia pakietujące PAD (X.3/X.28/X.29).

X.500 – międzynarodowy standard usług katalogowych (directory services), blisko związany ze standardem poczty elektronicznej X.400. Usługi katalogowe wg X.500 dostarczają informacji dla systemów poczty elektronicznej i innych aplikacji korzystających z zasobów rozmieszczonych w różnych miejscach sieci lub systemów zarządzania, które muszą znać nazwy i lokalizacje poszczególnych elementów sieci. Katalogi według specyfikacji X.500 tworzą bazę danych DIB (Directory Information Base), a poszczególne pozycje w tej bazie są nazwane obiektami (objects). Standard X.500 definiuje hierarchiczną strukturę bazy danych, do której należą domeny administracyjne (organizacje, oddziały, grupy robocze), zawierające informacje o należących do nich obiektach (użytkownikach i zasobach). Drzewiasta struktura bazy danych umożliwia rozproszenie geograficzne informacji o obiektach, tak aby odpowiednie dane znajdowały się we właściwych miejscach (serwerach bazy danych DIB), co znacznie obniża jałowy ruch w sieci rozproszonej.