Technika LTO Ultrium (http://www.ultrium.com) jest techniką liniowego zapisu danych na taśmowych nośnikach magnetycznych. Jej premiera odbyła się w 2000 r., a głównymi producentami napędów są HP, IBM, Seagate i Tandberg. Pierwsza generacja napędów osiąga rzeczywistą pojemność 100 GB i transfer do 15 MB/s. Napędy Ultrium mają dodatkowe funkcje, takie jak dopasowanie szybkości przesyłania danych (data rate matching - DRM) i kompresję w dwóch trybach. Zastosowano korekcję błędów, możliwość odczytu w czasie zapisywania (read while write) oraz zdolność odzyskania pełnej ścieżki przy nawet 32 mm uszkodzonej taśmy.

LTO było na początku standardem dwuczęściowym, z podformatami Ultrium i Accelis. Ultrium miało być wydajnym formatem kopii zapasowych, natomiast Accelis, o krótkich czasach dostępu, opracowano z myślą o archiwizacji. Rozwijanie formatu Accelis zaniechano w wyniku braku zainteresowania. Ultrium ma się bardzo dobrze. W LTO szybkość i pojemność zapewniają ośmiokanałowa głowica zapisująco-odczytująca i wysoka gęstość ścieżek - 384, podzielone na cztery pasma. Precyzyjne, nadmiarowo zabezpieczone prowadzenie głowicy zapewnia pięć pasm danych serwo, po sześć pozycji serwo na każdym, poniżej i powyżej pasma danych.

Podobnie jak AIT, również LTO zawiera układ pamięci w kasecie, tu nazwany LTO-CM (Cartridge Memory). Pamięć o pojemności 32 MB przechowuje informacje o wykorzystaniu taśmy, jak choćby ostatnich 100 uruchomień, łącznie z numerem seryjnym użytego napędu i ilością przetwarzanych danych.

Zobacz także

• Urządzenia taśmowe
  • DDS (DAT)
  • SLR
  • DLT
  • AIT