Linia telefoniczna stanowi najprostsze i najstarsze medium transportowe. Składa się głównie z przewodów miedzianych w izolacji (kabel prosty), linii kablowych (skrętka) i napowietrznych. Pomimo wielu wad nadal są stosowane w telekomunikacji kable proste w postaci dwóch przewodów, wiązek lub płaskich taśm, najczęściej używanych do przyłączania urządzeń peryferyjnych interfejsem szeregowym (do 15—25 m z nielicznymi odstępstwami) lub prostym równoległym na odległość do 2 m. Zasadniczy wpływ na maksymalną długość kabla telekomunikacyjnego i częstotliwość graniczną pracy łącza mają: średnica przewodów miedzi, odległość między przewodami, rodzaj dielektryka, technologia skręcenia przewodów, wzajemna symetria przewodów, jednorodność wykonanie kabla, przyjęta asymetria w stosunku do ziemi oraz metoda nadawania i odbioru (napięciowa, prądowa, symetryczna, różnicowa, inne).