MERA 300

W 1972 r. w Zakładach ERA w Warszawie powołano Pion Informatyki na czele z Wojciechem Kossakowskim, a dla przygotowania produkcji komputerów oddelegowano część zakładów Instytutu Maszyn Matematycznych pod kierownictwem Bartłomieja Głowackiego.

Współpraca młodych inżynierów zatrudnionych w fabryce ERA ze specjalistami oddelegowanymi z IMM pozwoliła na szybkie uruchomienie produkcji pamięci bębnowych PB7 oraz serii minikomputerów MERA 300. Podstawą opracowania serii komputerów MERA 300 był 8-mio bitowy komputer Momik 8b opracowany w Instytucie Maszyn Matematycznych , którego głównym konstruktorem był dr Waldemar Romaniuk. Pracami z zakresu oprogramowania komputera kierowali Marek Greniewski i Andrzej Wiśniewski. Komputery MERA 300 produkowane w różnych konfiguracjach oznaczane były nazwami: MERA 301, MERA 302,MERA 303, MERA 304,MERA 305, MERA 306.Najbardziej rozbudowane wersje to MERA 305 i 306. Wszystkie komputery wyposażone były w pamięć ferrytową o cyklu 2usek. Jednostka centralna zbudowana była na elementach scalonych produkowanych w Zakładach Tewa.

Rdzenie dla pamięci były produkowane w Zakładach Polfer. Jednostka centralna produkowana była w oparciu o bazę elementowa produkowaną w kraju .Pojemność pamięci 8-32KB,najbardziej rozbudowane wersje wyposażane były w kanał bezpośredniego dostępu dla podłączenia pamięci masowych, zegar czasu rzeczywistego ,oraz układ zabezpieczenia systemu przed zanikiem napięcia zasilającego. Jako urządzenia we/wy wyposażano ten minikomputer w czytnik i perforator taśmy papierowej o symbolach DT50,CT50.(50 znaków na sekundę) oraz elektryczna maszynę do pisania produkcji Zakładów Predom (Licencja F-my FACIT). Głównym mankamentem pierwszych serii minikomputera , który w podstawowej wersji miał być wykorzystywany jako automat obrachunkowy był brak pamięci masowej. Pamięci bębnowe PB7 opracowane w IMM a produkowane w Zakładach ERA ze względu na rozmiary nie nadawały się do wykorzystania w tej konstrukcji.

W tym czasie pojawiły się pamięci dyskowe z kasetą wymienna ,ale posiadane w kraju technologie nie dawały szans na szybkie opracowanie takiej konstrukcji i jej wdrożenie do produkcji. Ograniczenia COCOM utrudniały zakup licencji. Po trwających ponad dwa lata pertraktacjach udało się zakupić w amerykańskiej firmie CDC licencję na produkcje pamięci CDC 9425 mającej dwa dyski ,jeden stały a drugi w wymiennej kasecie o pojemności łącznej 5MB.Zakup licencji na drukarkę mozaikową DZM180 i stacje dysków elastycznych 8” w firmie Logabax oraz monitorów ekranowych w firmie Stansaab pozwoliło na opracowanie rozszerzonych wersji MERA 300 i wprowadzenie tych minikomputerów do wielu przedsiębiorstw i szkól.

Powstało dla tych minikomputerów oprogramowanie do zastosowań ekonomiczno-księgowych obliczeń i sterowania procesami. Należy podkreślić , że w tym czasie opracowano i wykonano krótkie serie monitorów ekranowych alfanumerycznych i graficznych ,których nie wprowadzono do produkcji ze względu na zakup licencji f-my Stansaab która zapoczątkowała wytwarzanie na duża skale monitorów MERA 9250 w Zakładach MERA-ZABRZE. Monitory miały nazwę ALFA 311 i 312.Na bazie tej konstrukcji powstała wersja monitora spełniająca wymogi militarne.

Oprogramowanie komputerów MERA 300 obejmowało:

• system RTX, )
• Asembler MOTIS,
• BASIC
• FORTRAN
• KB 305 (Komputer biurowy)

Oprogramowanie dla różnych zastosowań powstało w wyniku pracy wielu zespołów programistów zatrudnianych przez użytkowników oraz Biuro Generalnych Dostaw Zakładów. Produkcja na stosunkowo dużą skalę tego minikomputera pomogła rozszerzyć w kraju zainteresowanie informatyką oraz wykształcić kadry, dzięki którym wprowadzenie do zastosowań w róznych dziedzinach komputerów personalnych stało się znacznie łatwiejsze.

Z konstrukcją i produkcja tego systemu związana jest liczna grupa inżynierów która mimo licznych przeszkód związanych z opóżnieniem technologicznym kraju , ograniczonym zakresem kontaktów stworzyła minikomputery które produkowano seryjnie na dużą jak na te czasy skalę. Należy tu chociaż część wymienić: panów Wojciecha Brzeskiego, Janusza Popkę, Andrzeja Janczewskiego, Andrzeja Bibińskiego, Tadeusza Częścika, Bogusława Szcząskę, W.Martynowa, Bogdana Margasińskiego, Bogusława Boguszewskiego, Krzysztofa Wasieka, Tadeusza Wernera, Wiesława Zajdla, Stanisława Mizikowskiego, Kazimierza Mazura, Witolda Szklennika oraz programistów Elżbietę i Wojciecha Wierzbowskich, Włodzimierza Marcińskiego, Witolda Mańkowskiego, Jerzego Majewskiego, Krzysztofa Wagnera, może grupę brydżystów z Jolą Krogulską, Zygmuntem Krawczykiem, Stanisławem Rumińskim, no i czuwającego nad wszystkim Jerzego Sławińskiego.