Publiczna sieć telefoniczna PSTN

Najstarsza, nadal jeszcze funkcjonująca infrastruktura telekomunikacyjna o charakterze publicznym PSTN (Public Switched Telephone Network) jest oparta na komutacji łączy (czyli linii telefonicznych). Podstawowa oferta usług w sieci PSTN, a obejmująca tylko automatyczną komutację kanałów rozmównych, jest stopniowo powiększana o usługi rozszerzone i dodatkowe – związane z wprowadzeniem bardziej inteligentnych cyfrowych systemów komutacji. Należą do nich: 1. usługi podstawowe (zestawianie połączeń za pomocą aparatów z tarczą numerową lub tonową DTMF, restrykcje zestawień, taryfikacja); 2. usługi rozszerzone (rozmowy trójstronne, telekonferencje, przekierowanie rozmów, audioteks, gorąca linia, in.); 3. usługi dodatkowe (poczta głosowa, poczta elektroniczna, usługa Centrex, usługi ISDN oraz usługi sieci inteligentnej IN).

Usługi podstawowe związane z transmisją głosu, funkcjonujące od czasu udostępnienia sieci publicznej głównie w centralach analogowych, nazwano usługami POTS (Plain Old Telephone Services), podczas gdy transmisje danych są oparte na komutacji pakietów i przeprowadza się je w publicznych sieciach pakietowych PSDN. Do podstawowych funkcji central sieci publicznych należy również taryfikowanie wykonanych połączeńkomunikacyjnych. W telekomunikacji poprzez pojęcie taryfikacja usług określa się usługi i zdarzenia podlegające rozliczeniu (accounting), a także jednostki pomiarowe do realizacji usług i przypisane im odpowiednie wskaźniki opłat. Z taryfikacją usług są związane dwa (często mylnie identyfikowane) pojęcia: rozliczanie jako podstawowa funkcja zarządzania TMN siecią telekomunikacyjną, które obciąża abonentów za zrealizowane usługi oraz billing umożliwiający wystawianie rachunku dla każdego abonenta.

Rozliczanie jest podobne dla wszystkich rodzajów sieci publicznej PSTN i pakietowej PDPN i obejmuje trzy współpracujące funkcje: