PoC (Push to Talk)

Usługa komórkowa „naciśnij i mów” oparta na technologii PoC (Push to Talk over Cellular) umożliwia korzystanie z telefonów komórkowych GSM w sposób podobny do krótkofalówek (walkie-talkie). Działanie aplikacji PoC odzwierciedla sama nazwa usługi, która jest jednocześnie najkrótszym opisem procedury postępowania: abonent wybiera ustaloną wcześniej grupę rozmówców lub konkretnego rozmówcę z grupy i przytrzymując przycisk, mówi, a następnie zwalnia przycisk, ponownie go przyciska i słucha odpowiedzi zainteresowanej osoby lub uczestników grupy.

Usługa PoC, niezwykle przydatna do prowadzenia rozmów grupowych, zapewnia zestawianie połączenia komórkowego i porozumiewanie się w ramach określonej grupy lub z wybraną osobą - jedynie przez operowanie jednym przyciskiem. Łączność w trybie Push to Talk dobrze sprawdza się w sytuacjach, gdy użytkownicy muszą okresowo porozumiewać się wzajemnie bądź co pewien czas kontaktować się z wybranymi uczestnikami grupy lub z jednym konkretnie zdefiniowanym użytkownikiem. Aplikacja jest pierwszą próbę dodania funkcji walkie-talkie do telefonu komórkowego z wykorzystaniem sieci GPRS do transmisji pakietów IP przenoszących próbki mowy, co stanowi podstawę usługi VoIP w sieci telefonii komórkowej. Odbiorcami usługi PoC są organizacje o mobilnym charakterze zatrudnianych pracowników w przedsiębiorstwie (firmy budowlane, kurierskie, spedycyjne, serwisowe, obsługi komunalnej), potrzebujące tanich środków komunikacji między pracownikami.

Technologia Push to Talk (PoC) stanowi otwartą specyfikację z możliwością szybkiego jej przejścia do zapowiadanego standardu OMA (Open Mobile Alliance). Propozycja standardu OMA została przedstawiona w sierpniu 2003 r. przez konsorcjum złożone z kilku firm: Ericsson, Motorola, Nokia, i Siemens - przy wsparciu operatorów A&T Wireless Services. Według tej specyfikacji natychmiastowa usługa PoC korzysta z systemu IP Multimedia System (IMS), zgodnego z wymaganiami telefonii komórkowej trzeciej generacji 3GPP (release 5), ale może być też stosowana w istniejących rozwiązaniach 2G wg GSM/GPRS (release 98/99). Rozwiązania oparte na otwartych specyfikacjach i standardach są niezbędne, aby pochodzące od różnych producentów telefony z funkcją PoC były wzajemnie zgodne dla masowego odbiorcy.

Podstawowe usługi natychmiastowej łączności Push to Talk obejmują:

• zarządzanie grupami użytkowników - z możliwością tworzenia i usuwania całych grup abonentów, jak również dodawanie i usuwanie poszczególnych członków w każdej grupie;
• zarządzanie listami dostępu - zmieniające równoprawne korzystanie z usługi przez poszczególnych członków grupy. Zdefiniowano dwa rodzaje list dostępowych: lista potwierdzona (accept), w której użytkownik umieszcza nazwy grup i uczestników, od których przyjmuje zgłoszenia (połączenie jest realizowane), oraz lista odrzucona (reject) dotycząca grup i uczestników, od których zgłoszenia nie są odbierane;
• funkcja nie przeszkadzać (do not disturb) - umożliwiająca okresowe wyłączenie wszystkich przychodzących zgłoszeń.

Istotą systemu jest specjalizowany serwer (PoC Server), realizujący funkcje związane z obsługą sesji użytkowników. Poprawne funkcjonowanie usługi wymaga instalacji w sieci komórkowej nowych elementów techniczno-programowych, które obejmują: punkt końcowy dla sygnalizacji SIP do zestawiania i zwalniania sesji dla użytkowników, punkt końcowy dla RTP/RTCP do/od użytkowników, funkcję floor control - czyli możliwość przydzielania uczestnikom danej sesji prawa do mówienia w konkretnym momencie, obsługę sesji grupowych - w tym weryfikację przynależności do grupy wraz z identyfikacją użytkowników, realizację funkcji „nie przeszkadzać”, kontrolę jakości połączeń oraz generowanie danych billingowych. Półdupleksowa komunikacja głosowa w usłudze PoC jest bardziej ekonomiczna od realizacji pełnego dupleksu FDX (Full Duplex), gdyż stawia mniejsze wymagania sieciom transportowym niż transmisje dupleksowe. Komunikacja naprzemienna HDX (Half Duplex) pozwala na większe opóźnienia transmisyjne, a łącznie ze stosowanym wg zaleceń skutecznym kodekiem głosowym AMR 5.15 (szybkość kodowania 5,15 kb/s) zapewnia łatwe pryiorytetowanie ruchu głosowego wśród pakietów z danymi w transmisjach pakietowych GPRS.

Pokaz pierwszych rozwiązań Push to Talk dokonała przy użyciu swoich telefonów komórkowych Motorola w 2002 r., instalując następnie te aplikacje w kilku typach aparatów. Sieciowe rozwiązania klasy operatorskiej Push to Talk zaczęła w Europie testować Nokia (październik 2003 r.), a już w listopadzie zaprezentowała pierwszy telefon GSM z funkcją PoC (Nokia 5140). Seryjną produkcję wielu typów telefonów GSM z funkcją grupowego podjęło wiele firm, niektóre w połączeniu z inteligentnymi telefonami wyposażonymi w system operacyjny Symbian OS. Począwszy od 2005 r., funkcja Push to Talk stała się dostępna w większości telefonów „z wyższej półki”, działających w sieciach GPRS (2,5G) i WCDMA (3G).