Poziomy RAID
ITpedia
JBOD standardowa obsługa dysków twardych (Just a Bunch of Drives)
Każdy z podłączonych dysków jest obsługiwany oddzielnie jako pojedynczy logiczny napęd (kontroler macierzowy pełni funkcję standardowego kontrolera dysków twardych). Nie ma funkcji zabezpieczenia danych.
NRAID łączenie dysków(Non-RAID)
Pojemność wszystkich podłączonych do kontrolera dysków będzie zsumowana w jeden logiczny napęd (bez stripingu). NRAID umożliwia uzyskanie dużej przestrzeni dyskowej w jednej logicznej całości oraz łączenie dysków o różnych pojemnościach. Brak zabezpieczenia danych.
RAID 0 striping
RAID 0 buduje się z co najmniej dwóch dysków. Dane, które powinny być zapisane, są dzielone na mniejsze bloki (4-128 kB) przez kontroler RAID i każdy z nich jest zapisywany na kolejnym dysku. Pojemność wypadkowego dysku logicznego zwiększa się i równa się sumie pojemności dysków składowych (przy zastosowaniu dysków o jednakowej pojemności). W takiej konfiguracji wzrasta transfer danych w procesach zapisu i odczytu, szczególnie przy odczycie sekwencyjnym. Wadą takiego rozwiązania jest brak jakichkolwiek informacji, które mogłyby stanowić zabezpieczenie dla posiadanych na dyskach danych. Uszkodzenie jednego dysku powoduje utratę wszystkich danych. Z RAID 0 korzysta się obecnie raczej rzadko, tam gdzie ważne jest dużo miejsca na dyskach, a zabezpieczenie danych nie jest głównym celem działania.
RAID 1 mirroring, duplexing
W rozwiązaniu RAID 1 jednakowe dane są rozmieszczane na dwóch dyskach. Rozwiązanie takie zapewnia najwyższy stopień zabezpieczenia - 100% redundancji. Jeżeli dysk ulegnie uszkodzeniu, system będzie kontynuował działanie, korzystając z dysku drugiego. Niektóre kontrolery RAID potrafią odczytać dane nie tylko z dysku pierwotnego, ale także z jego lustrzanej kopii, dzięki czemu wzrasta prędkość odczytu. Dla niedużych systemów RAID 1 jest najlepszym rozwiązaniem. Dla systemów średnich i dużych, gdzie ilość danych wymaga zastosowania trzech lub więcej dysków, stosowanie dysku mirrorującego do każdego z nich znacznie zwiększyłoby koszty rozwiązania. W takich przypadkach wykorzystuje się kolejne poziomy RAID.
RAID 10 rozdzielanie danych pomiędzy mirrorowane dyski
Rozwiązanie to jest kombinacją poziomów RAID 0 i RAID 1 (można spotkać się również z oznaczeniem RAID 0+1) i ma cechy obu tych systemów - bezpieczeństwo i duży sekwencyjny transfer. Najczęściej do takiego rozwiązania wykorzystuje się cztery dyski, gdyż RAID 10 jest tworzony z dwóch par mirrorowanych dysków, a pomiędzy nimi stosuje się RAID 0. RAID 10 wykorzystuje się tam, gdzie zabezpiecza się duże pliki, a ponieważ nie wyznacza się kodów nadmiarowych, operacje zapisu są bardzo szybkie.
RAID 2 system Hamminga
W RAID 2 dane są rozdzielane na pojedyncze bajty i zapisywane na dyskach wchodzących w skład RAID-u. Nadmiarowe dane, które zabezpieczają zasoby, są wyznaczane przy użyciu algorytmu Hamminga i zapisywane na dodatkowym dysku. Rozwiązania wykorzystujące RAID 2 były stosowane w początkowej fazie istnienia systemów RAID, wcześniej niż twarde dyski były wyposażone w ich własny kod korekcji. Dzisiaj, gdy dyski twarde mają wiele nowoczesnych algorytmów korygująco-optymalizujących, system Hamminga przestał być interesujący w profesjonalnych zastosowaniach i nie jest już implementowany we współczesnych kontrolerach.
RAID 3 rozdzielanie danych na bajty z dodatkowym dyskiem parzystości
W konfiguracji RAID 3 przeznaczone do zapisu dane są dzielone na pojedyncze bajty, a następnie zapisywane na dyskach systemu. Bajt parzystości jest wyznaczany dla każdego rzędu danych i zapisywany na dodatkowym dysku, zwanym dyskiem parzystości. Rozwiązanie to przypomina zabezpieczenia pamięci RAM, gdzie 8 bitów danych jest zabezpieczane jednym bitem parzystości. Jeżeli jeden z twardych dysków ulegnie uszkodzeniu, utracone dane mogą być odzyskane przez odpowiednią kalkulację pozostałych i odpowiadających im bajtów parzystości. RAID 3 wykorzystuje się tam, gdzie mała liczba użytkowników odwołuje się do bardzo dużych plików (np. transmisja obrazu).
RAID 4 rozdzielanie dysków na bloki z dyskiem parzystości
RAID 4 jest bardzo zbliżony do RAID 3, z tą różnicą, że dane są dzielone na większe bloki (16, 32, 64 lub 128 kB). Takie pakiety są zapisywane na dyskach podobnie do rozwiązania RAID 0. Dla każdego rzędu zapisywanych danych blok parzystości jest zapisywany na dysku parzystości. Przy uszkodzeniu dysku dane mogą być odtworzone przez odpowiednie operacje matematyczne. Parametry RAID 4 są bardzo dobre dla sekwencyjnego zapisu i odczytu danych (operacje na bardzo dużych plikach). Jednorazowy zapis małej porcji danych potrzebuje modyfikacji odpowiednich bloków parzystości dla każdej operacji wejścia/wyjścia. W efekcie, za każdym razem przy zapisie danych system czekałby na modyfikacje bloków parzystości, co przy częstych operacjach zapisu bardzo spowolniłoby pracę systemu.
RAID 5 podział danych na bloki z podziałem danych parzystości pomiędzy wszystkie dyski
Różnica pomiędzy RAID 4 i RAID 5 jest taka, że w RAID 5 dane parzystości są zapisywane na wszystkich dyskach. Powoduje to zwiększenie szybkości operacji przy częstym zapisie małych plików. Nie ma pojedynczego dysku parzystości, który powodowałby ograniczenia przy operacjach na niewielkich plikach. Transfer danych jest zbliżony do RAID 4, ale eliminuje małą liczbę odwołań wejścia-wyjścia. RAID 5 jest obecnie najbardziej popularnym rozwiązaniem w dzisiejszych serwerach (macierzach dyskowych).
