Protokoły znakowe

Protokoły orientowane znakowo używają znaku o określonej (ustalonej) długości jako podstawowego nośnika informacji. Informacja jest transmitowana w blokach ograniczonych znakami sterującymi, a podstawowy format bloku protokołu zawiera: nagłówek, tekst i zakończenie.

Najczęściej stosowanym jest znakowo zorientowany protokół synchroniczny BSC (Binary Synchronous Communication) firmy IBM, zwany również BISYNC. Protokół działa z zestawem znaków ASCII oraz EBCDIC (a nie ze strumieniem bitów!), jest protokołem półdupleksowym, umożliwia transmisje dwupunktowe i wielopunktowe, a przekaz każdego bloku musi być potwierdzany. Ramkę rozpoczynają dwa znaki używane do synchronizacji, po nich następuje znak początku nagłówka SOH (Start of Header) oraz nagłówek. Tekst jest oznaczony znakiem początku tekstu STX (Start of Text) poprzedzającym tekst właściwy. Ramkę pakietu zamyka znak końca tekstu EOT (End of Text) i suma kontrolna CRC (Cyclic Redundancy Check). Wartość CRC jest używana do wykrywania i korekcji błędów. Przeźroczystość protokołu zapewniono przez poprzedzanie każdego poprawnego znaku kontrolnego znakiem DLE, co pozwala ignorować znaki kontrolne pojawiające się w ciągu danych, w przeciwnej bowiem sytuacji poprzedzałby je znak charakterystyczny DLE.

Protokół BSC jest najstarszym półdupleksowym protokołem bisynchronicznym z możliwością tworzenia transmisji dupleksowych (istnieje ponad 50 wersji), wypieranym stopniowo przez bardziej efektywne protokoły zorientowane bitowo, oferujące większe możliwości (SDLC, HDLC).