W celu zapewnienia większej niezawodności układu zasilającego podobnie jak w systemach zasilaczy UPS, tak i dla siłowni stałoprądowych używa się nadmiarowej liczby elementów. Stosowanie systemów z redundancją zwiększa niezawodność zasilania odbiorników. W systemach stałoprądowych rozróżnia się następujące układy redundancyjne:
Układ redundancyjny zasilaczy współpracujący ze wspólną baterią jest dość często stosowanym rozwiązaniem. W systemie tym występuje tylko nadmiarowość liczby zasilaczy w konfiguracji 2N lub N+1, a całość systemu ma wspólną baterię. Zastosowanie wspólnej baterii wynika z faktu, iż jest to element, którego prawdopodobieństwo uszkodzenia jest najmniejsze ze względu na zdecydowanie prostszą budowę od prostownika. Zaletą tego rozwiązania jest niższa cena, wadą natomiast to, iż w przypadku uszkodzenia zestawu baterii system nie zapewnia autonomii zasilania.
Innym wariantem stosowanym w celu zwiększenia niezawodności jest zastosowanie układu nadmiarowego zasilacz - bateria. W rozwiązaniu tym każdy zasilacz współpracuje z przypisaną sobie baterią. Wszystkie występujące w systemie układy baterii i zasilaczy mają ze sobą połączone poprzez diody wyjścia i pracują równolegle. Zastosowanie diod wynika z konieczności zabezpieczenia baterii przed płynięciem pomiędzy nimi prądów wyrównawczych. Występowanie tych prądów wynika z różnicy napięć poszczególnych baterii spowodowanej zwykle różnym stopniem „zużycia” i jest niezwykle niekorzystne, przyczyniając się do przyśpieszenia procesu starzenia baterii. Często w celu ograniczenia kosztów systemu dobiera się pojemności baterii przy założeniu, iż projektowany czas autonomii jest osiągany tylko przy prawidłowej pracy obu zespołów akumulatorów, w przypadku awarii jednej z baterii czas autonomii ulega zmniejszeniu o połowę.