Roaming w sieci GPRS

Jedną z najważniejszych spraw w sieciach komórkowych jest możliwość korzystania z usług poza zasięgiem sieci macierzystej. Z sieciami komórkowymi jest pod tym względem znacznie więcej problemów niż ze stacjonarnymi, gdzie zapewnienie globalnej komunikacji sprowadza się jedynie do budowy wyróżnionych styków pomiędzy operatorami. W tym wypadku styki pomiędzy operatorami to nie wszystko, powstaje przecież problem obsługi abonenta znajdującego się w zasięgu innego operatora. W systemie GSM problem ten rozwiązano przy wykorzystaniu części MAP systemu sygnalizacji SS7. Operatorzy zawarli między sobą umowy roamingowe określające zasady korzystania z „wizytowanych” sieci. Roaming w GSM stał się bardzo popularny, przyczyniając się do ekspansji GSM w skali ogólnoświatowej.

W dobie intensywnego rozwoju Internetu zaistniała konieczność wdrożenia platformy transportowej wykorzystującej istniejące zasoby sieci GSM do wprowadzenia IP do terminali komórkowych. Powstał system GPRS (General Packet Radio System) i to właśnie był pierwszy krok w stronę systemów 3G i mobilnego Internetu. Dla transmisji wsieci komórkowej GPRS sprawa roamingu pozostaje również aktualna, chociaż problemem okazuje się nie tylko sama transmisja, ale także personalizacja środowiska aplikacyjnego użytkownika (protokoły Ipsec, QoS itp…). Ponadto próba tworzenia roamingu przez zawieranie bezpośrednich porozumień pomiędzy operatorami z dedykowanymi połączeniami z oczywistych względów ogranicza pole manewru i nie można mówić tu o pełnym roamingu. Alternatywą jest dołączanie operatorów do tzw. Sieci GRX (GPRS Roaming Exchange), tj. platformy wymiany informacji roamingowych. Koncepcja tego rozwiązania znacznie upraszcza roaming pod względem realizacji technicznej oraz gwarantuje „czystość funkcjonalną”. Przez dołączenie się do GRX oraz zawarcie odpowiednich umów operator GPRS uruchamia globalny roaming.