SDB (Switched Digital Broadband)
ITpedia
System cyfrowy SBD jest przeznaczony do pakietowego transportu sygnałów między dwoma punktami (czyli w topologii punkt–punkt) operujący w pasmie podstawowym. Nominalna przepływność w kierunku do abonenta wynosi 50 Mb/s i może być w razie potrzeby rozdzielana dla cyfrowych sygnałów wideo i danych. Nominalna przepływność dla danych wynosi 1,5 Mb/s. Wszystkie systemy z grupy dostępu światłowód/kabel są w stanie rozgłaszać zarówno cyfrowe, jak i analogowe sygnały wideo. Dwukierunkowe (bidirectional) systemy HFC i SDB – są szerokopasmowe i mogą być stosowane w telefonii, w trasporcie obrazów, w komunikacji z Internetem i w bezprzewodowym dostępie PCS. Ich architektura ma wiele podobnych charakterystyk i składników. System HFC doprowadza światłowód do węzła światłowodowego. Sygnały są w tym węźle zbierane i rozprowadzane przez wiele kabli współosiowych do odbiorców indywidualnych. Węzły światłowodowe można tak zaprojektować, że będą obsługiwały np. od 500 do 2000 mieszkań.
W szerokopasmowych systemach SBD rozsiewczych (Switched Digital Broadband) światłowód prowadzi się aż do samego użytkownika końcowego. W typowych konfiguracjach kanał doprowadzający światłowód może być optycznie rozdzielony i zwykle kończy się w jednostce węzłowej ONU (Optical Network Unit). W rozwiązaniu hybrydowym do użytkownika końcowego (abonenta) prowadzi kabel współosiowy i skrętka. Optyczna jednostka sieciowa ONU może obsługiwać od kilku do 60 domów. W ten sposób system SDB przybliża światłowód bezpośrednio do klienta. Do najczęściej stosowanych technologii należą: HFC, SDB oraz PON, i wszystkie te rozwiązania mogą być traktowane jako kolejne szczeble technologicznej drabiny, za pomocą której światłowód przesuwa się coraz bliżej siedziby klienta.
