Sieci następnej generacji

Koncepcja telekomunikacyjnych sieci przyszłości zmienia w zasadniczy sposób dotychczasowy paradygmat łączności stacjonarnej opartej na komutowanych lub komutowano-przełączanych sieciach szkieletowych – stanowiących nerw telekomunikacji. Przyszłość sieci telekomunikacyjnych następnej generacji (NGN) oparta jest wyłącznie na sieciach z pakietowym transportem informacji, co zapewnia dynamiczne sterowanie przepływnością i ruchem pakietów. Elastyczność platformy pakietowej pozwala ponadto na stosowanie jednej transportowej sieci szkieletowej o bardzo wysokiej przepływności – wspólnej dla wszystkich aplikacji – a także upraszcza zarządzanie i ogranicza koszty inwestycyjne.

Cała inteligencja przyszłej sieci teleinformatycznej winna się znajdować na obrzeżu sieci, natomiast szkielet sieci (lub kilka połączonych szkieletów) ma wyłącznie zapewnić wysoką, praktycznie prawie nieograniczoną przepływność w dowolnym kierunku transmisji. W sieciach następnej generacji, opartych na ruchu pakietowym, jest pożądana rezygnacja z firmowych interfejsów na rzecz standardowych interfejsów otwartych. Zapewnia to współpracę wielu urządzeń sieciowych od różnych dostawców, stosujących całe spektrum protokołów. Umożliwiają one współdziałanie różnych elementów sieci, przez stosowanie protokołów SS7 w sieciach pakietowych (SIGTRAN, ISUP+), także protokołów mediacji międzywęzłowej (H.248, H.323, SIP) i z terminalami użytkownika.

W tradycyjnych sieciach pakietowych Internetu panuje pełna demokracja. Wszystkie transmisje traktowane są z równym priorytetem, bez podziału na lepsze i gorsze, według obowiązującego algorytmu trasowania klasy best effort (zrobię to najlepiej jak można). W skali globalnej nie jest to rozwiązanie poprawne i wymaga stosowania innych mechanizmów kontrolnych, poprawiających selektywnie QoS wybranych usług transportowanych. Optymalizacja jakości transmisji w jednym miejscu sieci nie musi być skuteczna w innym, a końcowy wynik zależy od wielu innych czynników.

W sieci NGN jakość usług pakietowych zależy przede wszystkim od następujących czynników:

• nieprzewidywalnego opóźnienia pakietów w sieci;
• zmiennego opóźnienia w funkcji czasu (jitter), będącego szybkozmienną fluktuacją fazy sygnału cyfrowego;
• przepływności możliwej do utrzymania między dwoma dowolnie wybranymi punktami sieci na trasie przekazu;
• niezawodności określanej jako bitowa stopa błędów transmisji lub średnioroczny czas całkowitego wyłączenia z obsługi istotnego elementu sieci.