Steganografia i cyfrowe znaki wodne
ITpedia
Pierwotnie termin steganografia oznaczał ukrywanie pisma; w szerszym znaczeniu obejmuje kilka metod utajniania wiadomości czy też komunikacji.
Należą do nich:
- niewidzialny atrament,
- fotograficzne zmniejszenie dokumentu do wielkości mikroskopijnego punktu (microdot),
- układ znaków (inny niż kryptograficzne metody permutacji i podstawiania),
- podpisy cyfrowe,
- ukryte kanały,
- rozszerzone spektra, które ukrywają samo istnienie komunikatu.
Steganografia wybiera jeden fragment informacji i ukrywa go w innym. Zbiory komputerowe, w których są zapisane obrazy, dźwięk itp., zawierają obszary danych nie wykorzystywanych lub mało znaczących, które steganografia zastępuje informacją (na przykład szyfrowaną pocztą) w taki sposób, żeby zbiory mogły być przesyłane lub transportowane bez możliwości stwierdzenia, co w rzeczywistości zawierają (obraz lądującego promu kosmicznego może zawierać prywatny list, zapis krótkiego zdania może zawierać plany nowego produktu). Steganografii można również użyć do umieszczenia ukrytych znaków towarowych w obrazach, muzyce lub oprogramowaniu, czyli w technice analogicznej do znaków wodnych.
Cyfrowy znak wodny jest to określenie używane do opisu wzoru bitów zagnieżdżonych w pliku w celu identyfikacji źródła, autora, właściciela, dystrybutora lub autoryzowanego użytkownika i prawa użycia w zastosowaniu do wizerunków, wideoklipów, audioklipów, nawet jeśli wizerunek lub klip został przetworzony i zniekształcony, np. przez konwersję analogowo-cyfrową, niskoprzepustowe filtrowania, powtórne próbkowanie, kompresję ze stratami, obcięcie i obrót.
Głównym celem tej metody jest zabezpieczenie praw własności intelektualnej odnoszących się do dokumentów multimedialnych. Dlatego obejmuje ona nie tylko świat multimediów internetowych, lecz również świat DVD oraz systemy elektroniki powszechnego użytku służące do odtwarzania muzyki i filmów.
