Sygnalizacja

Podstawową funkcją sygnalizacji jest przesyłanie dodatkowej informacji przez sieci telekomunikacyjne, służącej zestawianiu, nadzorowi i rozłączaniu połączeń (zgłoszeń), a także dostarczanie narzędzi do ciągłego zarządzania siecią telekomunikacyjną.

Najprostsza i najstarsza forma sygnalizacji (stopniowo wychodząca z użycia) jest związana ze zgłoszeniem i trasowaniem połączeń telefonicznych, realizowana na wyższych poziomach za pomocą sygnalizacji R2. Obecnie usługa telekomunikacyjna określana do tej pory jako „realizacja zgłoszenia” traci swoje podstawowe znaczenie, a zastępuje ją zestawienie kanału wirtualnego w heterogenicznym środowisku sieciowym z wykorzystaniem sygnalizacji wewnątrzsieciowej SS7.

Standardy sygnalizacyjne zostały opracowane przez: ITU-T, ATM Forum, ANSI T1S1, Frame Relay Forum, a także firmy telekomunikacyjne dla poszczególnych typów sieci telekomunikacyjnych:

• cyfrowych ISDN (1988 r.),
• pakietowych Frame Relay (1992 r.),
• komórkowych Cell Relay (1993 r.).

Rodzaje sygnalizacji

Najbardziej ogólny podział sposobów sygnalizacji ujmuje sygnalizację zdecentralizowaną i scentralizowaną. W sieciach analogowych była powszechnie stosowana sygnalizacja zdecentralizowana. W tym sposobie sygnalizacji informacje związane z obsługą połączenia były (i jeszcze bywają) transmitowane przez kanał, który następnie był wykorzystany do realizacji fragmentu właściwego połączenia rozmównego w różnych pętlach abonenckich. Sygnalizacja taka ma szereg wad:

• mały repertuar dostępnych sygnałów, związany z ograniczoną szerokością pasma linii telefonicznej;
• mała szybkość transmisji, a więc powolna reakcja systemu;
• konieczność przesyłania sygnalizacji tą samą trasą co zestawiane łącze;
• całkowity brak sygnalizacji po udostępnieniu łącza (kanału) zainteresowanym abonentom.

Problemom tym zapobiega system sygnalizacji scentralizowanej, w którym stosuje się najczęściej wydzielone kanały sieci transmisyjnej, zwykle dla wielu różnych usług telekomunikacyjnych. Sygnalizacja wykorzystująca pojedynczy kanał sygnalizacyjny do transmisji wiadomości odnoszących się do wielu połączeń rozmównych nazywa się sygnalizacją wspólnokanałową. Zasadniczą jej zaletą oprócz bardziej efektywnego wykorzystania sieci transmisyjnej jest rozdzielenie dróg informacyjnych i sygnalizacyjnych oraz możliwość tworzenia tras alternatywnych.

W zależności od wzajemnych relacji między trasą zestawianego kanału rozmównego a drogą przebiegu sygnalizacji wyróżnia się trzy tryby sygnalizacji:

• skojarzoną, w której sygnały sygnalizacji przebiegają tą samą trasą co informacja użytkownika (bez udziału dodatkowych węzłów tranzytowych);
• nieskojarzoną, w której sygnały sygnalizacyjne wędrują przez dodatkowe węzły tranzytowe, a więc trasy informacji rozmównych i sygnalizacyjnych są różne;
• quasi-skojarzoną, podobną do nieskojarzonej, jednak relacje sygnalizacji mają ściśle zdefiniowaną trasę przekazu.

Sygnalizacja SS7 jest zaliczana do systemów scentralizowanych wspólnokanałowych i umożliwia pracę w trybie skojarzonym i nieskojarzonym.