Symetryczne techniki DSL
ITpedia
Symetryczne łącza cyfrowe można realizować na wiele sposobów, wśród których można wymienić następujące wersje technologiczne połączeń DSL: IDSL, HDSL, HDSL-2, SDSL, SHDSL czy VDSL. Symetryczne techniki DSL z reguły nie są adresowane do indywidualnych użytkowników, gdyż zostały zaprojektowane z myślą o przedsiębiorstwach i są używane zwykle do łączenia łączenie sieci LAN z Internetem, do łączenia komórkowych stacji bazowych z siecią stacjonarną, bądź prowadzenie wideokonferencji czy szerokopasmowego dostępu do serwerów WWW.
IDSL
IDSL (Integrated Services Digital Network DSL) jest skrótem od ISDN DSL. Technika IDSL to nic innego jak rodzaj łącza DSL wykonany z wykorzystaniem takiej samej linii dostępowej, jak w cyfrowych sieciach telefonicznych ISDN (cyfrowa linia dzierżawiona na łączu ISDN). Technologia ta pozwala przesyłać dane przez istniejące linie telefoniczne (w trybie symetrycznym) z szybkością 128 kb/s. Maksymalna długość takiego połączenia wynosi 6 km (można ją zwiększyć, używając wzmacniaków). System modulacji, tak jak w przypadku ISDN i SDSL, to kodowanie 2B1Q.
SDSL
SDSL (Symmetric DSL) to technika pozwalająca przesyłać dane w obu kierunkach z takimi samymi szybkościami (od 128 kb/s do 2 Mb/s). Połączenia SDSL można wykorzystywać do obsługi wymagających aplikacji multimedialnych (np… Do przesyłania obrazów wideo przez zwykłe linie telefoniczne). Połączenie SDSL wykorzystuje jedną parę przewodów i system modulacji 2B1Q.
HDSL
Technika, którą opracowano w póśnych latach 80. Aplikacje HDSL (High data rate DSL) pozwalają przesyłać dane w obu kierunkach z szybkością 2 Mb/s (przy użyciu dwóch par skrętek). Zastosowana modulacja - 2B1Q.
HDSL-2
Stanowi drugą generację techniki HDSL. Opracowano ją w 1999 r. Umożliwia transmisje o przepływności 2 Mb/s tylko na jednej parze skrętki (pierwsze wersje tej techniki działały na dwóch parach). Zastosowana modulacja - CAP (Carrierless Amplitude and Phase).
SHDSL
Sprzęt transmisyjny SHDSL (Symmetric High bit-rate DSL) jest zgodny z rekomendacją ITU G.991.2 (znaną obecnie pod nazwą G.SHDSL), która została zaaprobowana na początku 2001 r. przez ITU-T. Dzięki zastosowaniu wielu zaawansowanych rozwiązań połączenia SHDSL działają o 20% wydajniej niż starsza wersja symetrycznego połączenia SDSL (oferując jednoczesne obustronne przepływności od 192 kb/s do 2,3 Mb/s). Połączenie SHDSL może być o 30% dłuższe niż połączenie SDSL. Zaprojektowany do aplikacji stosowanych w przedsiębiorstwach i wymagających szerszego pasma przenoszenia (wideokonferencje, transmisja głosu z danymi, hosting stron webowych, telemedycyna, inne) zapewnia jednakową szybkość transmisji w obu kierunkach przenoszenia. Na jednej parze przewodów miedzianych uzyskuje się przepływności od 192 kb/s do 2,360 Mb/s w zasięgu ok… 4,5 km lub alternatywnie od 384 kb/s do 4,720 Mb/s na dwóch parach w zasięgu ok. 6 km. W standardzie G.SHDSL (Aneks B dla Europy) zastosowano skuteczną, 16-poziomową modulację PAM (Pulse Amplitude Modulation), spektralnie zgodną ze standardem ADSL. Krótkie połączenia SHDSL wykorzystują okablowanie zawierające jedną parę skrętki, a przy dłuższych połączeniach można stosować kabel składający się z dwóch par skrętki. I tak np… Przy dwóch parach skrętki dane mogą być przesyłane na odległość do 7 km z szybkością 1,2 Mb/s. Połączenia SHDSL nadają się do obsługi aplikacji eksploatowanych przez przedsiębiorstwa, które przesyłają wyłącznie dane (szczególnie w kierunku od abonenta do centrali).
VDSL
Standard VDSL umożliwia również pracę łącza DSL w trybie symetrycznym. W zależności od długości pętli abonenckiej można oferować różne tryby pracy łącza symetrycznego VDSL, np… 6,4/6,4 Mb/s dla 1,5 km; 23/23 Mb/s dla 400 m.
