Technika przełączania sieci

Efektywne korzystanie z sieci wymaga komutacji w rozproszonych, zwykle cyfrowych sieciach telekomunikacyjnych o heterogenicznym charakterze i jest wykonywane przez operatora telekomunikacyjnego. Technika przełączania umożliwia realizację usług bezpołączeniowych (przekaz datagramów), jak też usług połączeniowych wymagających przed przekazem zestawienia odpowiednich łączy. Logiczna konfiguracja sieci (topologia), składająca się z fizycznych segmentów sieci, obejmuje coraz częściej wirtualne kanały przepływu informacji VC (Virtual Channels), oparte na istniejących, fizycznych kanałach transmisji. Kanały wirtualne są komutowane automatycznie przez przełączniki i węzły sieci telekomunikacyjnej, tworząc połączenia alternatywne w przypadku uszkodzenia, przeciążenia lub zablokowania podstawowych kierunków przenoszenia.

Rozróżnia się trzy rodzaje przełączania informacji w telekomunikacyjnych sieciach cyfrowych:

• przełączanie komórek (cells), stosowane w sieciach ATM dla największych szybkości przekazu, od 155 Mb/s do 2,5 Gb/s (ostatnio do 10 Gb/s), z wykorzystaniem torów światłowodowych działających w czasie rzeczywistym;
• przełączanie pakietów (packets), stosowane głównie w sieciach pakietowych Frame Relay i protokołach o właściwościach zbliżonych do standardu X.25. Bardziej efektywnym rozwiązaniem jest transmisja przez sieci FR, które działając na bardziej niezawodnych torach światłowodowych, nie są obarczone kontrolą poprawności transmitowanych pakietów, tak jak w łączach niższej jakości z protokołem X.25;
• przełączanie kanałów (channels, ports), stosowane głównie do usług połączeniowych, o właściwościach zbliżonych do tradycyjnej komutacji kanałów telefonicznych w centralach i cyfrowych systemach komutacji.