Telefon analogowy

ITpedia

Najprostszym i powszechnie stosowanym urządzeniem analogowej telefonii abonenckiej, służącym do przetwarzania mowy na sygnały elektryczne i przesyłania ich na odległość przez system komutacji (centralę telefoniczną) jest aparat telefoniczny. Mowa abonenta nadającego jest przetwarzana w mikrofonie na sygnały elektryczne w naturalnym pasmie przenoszenia czyli od 300 Hz do 3400 Hz, natomiast sygnały elektryczne odbierane z linii są przetwarzane na dźwięki w słuchawce lub głośniku. Mikrofon i słuchawka tworzą zwykle zespół o wspólnej obudowie nazywany mikrotelefonem, Układy dzwonienia i wybierania numerów (kilka typów) są zasilane bezpośrednio z linii telefonicznej podciągniętej z centrali, co sprawia, że telefon analogowy moze funkcjonować bez zasilajania go energią elektryczną 230 V.

Rozróżnia się wiele podziałów aparatów telefonicznych ze względu na:

Sposób dostępu: abonenckie, towarzyskie, wewnętrzne, publiczne, samoinkasujące (automaty wrzutowe, na kartę kredytową, z kodem identyfikacyjnym PIN, SIM);

Sposób wybierania numerów: w systemie dekadowym, w systemie tonowym DTMF;

Metodę przyłączenia: przewodowe, bezprzewodowe (radiowe, bezsznurowe, komórkowe analogowe, komórkowe cyfrowe),rodzaj transmisji: analogowe tradycyjne (300–3400 Hz), cyfrowe (16, 32, 64 kb/s);

Różnorodność i złożonośc funkcji: klasyczne, wielofunkcyjne (pamięć numerów, wybieranie skrócone, blokada wywołań, przenoszenie rozmów, notacja przywołań, wybieranie automatyczne itp.), z usługą ISDN przez łącza cyfrowe 2B+D;

Konstrukcję: dyspozytorskie, sekretarsko-dyrektorskie, głośno mówiące, naścienne, dla niepełnosprawnych, dla trudnych warunków pracy, wodoszczelne itp.;

Sposób zasilania: centralowe, bezcentralowe, z wbudowanymi układami priorytetu i kanałami do równoczesnego prowadzenia rozmów wewnętrznych i zewnętrznych na jednej współdzielonej linii.

-
-