Telefonia bezprzewodowa

Różnorodność systemów bezprzewodowych

Ze względu na różne zasady działania systemów radiowych i stosowanie odmiennych technologii, a także osiągane zasięgi komunikacji wyróżnia się następujące klasy systemów radiowego dostępu abonenckiego:

• systemy radiowe krótkiego zasięgu – do 5 km (przy średnim zakresie ok. 3 km), przeznaczone dla obszarów o dużej gęstości abonentów, realizowane w standardach CT2 (zakres częstotliwości 864–868 MHz) i DECT (zakres 1880–1900 MHz);
• radiowe systemy dużego zasięgu – do 50 km – dla łączności typu punkt–wiele punktów klasy PMP (Point to Multipoint) z szerokością pasma 2 lub 4 MHz, przeznaczone do obsługi stosunkowo małych skupisk abonentów oddalonych od istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej i systemów komutacji;
• wąskopasmowe systemy komórkowe – do 35 km, oparte na systemach analogowym NMT i cyfrowym GSM, z dostępem typu TDMA/FDMA (Time/Frequency Division Multiple Access) i przeznaczone zwykle dla obszarów o dużej gęstości abonentów;
• szerokopasmowe systemy komórkowe – z wykorzystaniem dostępu radiowego typu TDMA/CDMA (Time/Code Division Multiple Access), o różnorodnych zastosowaniach wymagających dużej odporności na zakłócenia zewnętrzne.

Do najbardziej rozpowszechnionych należą: abonenckie systemy bezsznurowe CT (Cordless Telephony) klasy CT1 i CT2 oraz sieć abonencka w europejskim standardzie DECT – uważana za prekursora tej technologii - zwłaszcza dla obszarów wiejskich.