Telekonferencje i multimedia
ITpedia
Usługi telekonferencyjne pozwalają na realizację wielostronnych sesji pracy grupowej lub wspólnej komunikacji stron znajdujących się w oddalonych lokalizacjach, połączonych jedynie linią telefoniczną lub innym kanałem komunikacyjnym. Telekonferencja pozwala też na oszczędność czasu i redukcję kosztów spotkań roboczych, które są tym większe, im większa jest odległość dzieląca uczestników. Infrastruktura telekomunikacyjna sprawia, że czas potrzebny na zorganizowanie telekonferencji jest krótki i praktycznie nie zależy od odległości między uczestnikami.
Obecne rozwiązania usługodawców telekonferencyjnych CSP (Conference Service Providers) umożliwiają realizację telekonferencji z wykorzystaniem różnych form przekazu informacji, jako aplikacje: audiokonferencyjne (telekonferencje audio), wideokonferencyjne (telekonferencje wideo) oraz telekonferencje danych. W 2003 r. największy udział w światowym rynku usług telekonferencyjnych miały audiokonferencje (ok. 75%), pozostała część rynku przypadała na multimedialne telekonferencje wideo i danych.
U podstaw przekazów telekonferencyjnych leżą standardy telekomunikacyjne opisane w zaleceniach ITU, określające rozwiązania i schematy kodowania dla poszczególnych aplikacji multimedialnych. Obejmują one przetwarzanie i przesyłanie informacji związanych z wykorzystaniem różnych form przekazu: dźwięku, obrazu ruchomego i nieruchomego, tekstu oraz grafiki. Wśród wielu form komunikacji telekonferencyjnych największe zastosowanie mają aplikacje, takie jak: telenauka, telepraca, telezakupy, telebankowość, usługi telemedyczne, kilka postaci interaktywnej telewizji oraz monitorowanie pomieszczeń. Do ich realizacji wykorzystano kilka standardów związanych z kodowaniem sygnałów audio i wideo.
W telekonferencji do kodowania sygnałów audio stosuje się następujące standardy:
- G.711 - kodowanie sygnałów audio w pasmie telefonicznym za pomocą ośmiobitowego kodera PCM wg zależności A lub m, przy częstotliwości próbkowania 8 kHz;
- G.722 - kodowanie sygnałów audio w pasmie 7 kHz z wykorzystaniem kodera ADPCM dla transmisji z przepływnością 64 kb/s;
- G.723 - kodowanie sygnałów w pasmie telefonicznym z szybkością kodową 5,3/6,4 kb/s;
- G.728 - kodowanie sygnałów audio w pasmie telefonicznym z wykorzystaniem kodera LD-CLP z szybkością kodowania 16 kb/s;
- G.729 - kodowanie sygnałów audio w pasmie telefonicznym z zastosowaniem kodera CS-ACELP z szybkością kodową 8 kb/s.
Do kodowania sygnałów wideo dla tych aplikacji stosuje się głównie dwa standardy:
- H.261 - standard opracowany dla sieci ISDN, w którym wykorzystuje się kanały transmisyjne o łącznej szybkości n x 64 kb/s (dla n w zakresie 1-30), z wykorzystaniem dyskretnej transformaty kosinusowej DCT i metod predykcji ruchu;
- H.263 - standard oparty na H.261, z możliwością negocjowania parametrów w celu poprawienia wyników kompresji.
