Telewizja cyfrowa DVB
ITpedia
Europejski projekt rozsiewczego systemu telewizji cyfrowej DVB (Digital Video Broadcasting) działa (od 1993 r.) w sieciach naziemnych, kablowych i satelitarnych. W systemach naziemnych kanały częstotliwościowe telewizji cyfrowej są identyczne z przyjętymi dla telewizji analogowej, w Europie dla IV i V zakresu częstotliwościowego mają one szerokość 8 MHz. Wszystkie trzy sieci stosują ten sam system kodowania źródłowego sygnałów wizyjnych i fonicznych wg standardu MPEG-2, podobną strukturę zwielokrotnienia MPEG-3 TS, jak również te same metody korekcji błędów pierwszego stopnia (kod Reeda Solomona i przeplatanie danych). Metody kodowania kanałowego i modulacji są odmienne w poszczególnych systemach.
Proces normalizacji sieci cyfrowej, chociaż nie jest doprowadzony do końca, wyróżnia cztery rodzaje standardów:
- DVB-T (Terrestial) – dla kanałów o szerokości 7–8 MHz w systemach naziemnych;
- DVB-S (Satellite) – w pasmie 11/12 GHz, stosujący kanał o szerokości 30–40 MHz;
- DVB-C (Cable) – kompatybilny z DVB-S, ale wykorzystujący kanały 8 MHz;
- DVB-CS (Common Satellite) – przystosowany do anten zbiorowego odbioru satelitarnego.
Pierwszym krajem europejskim wprowadzającym telewizję cyfrową była W. Brytania (1995 r.), stając się poligonem doświadczalnym Europy w zakresie DVB.
