Transmisje mikrofalowe
ITpedia
Transmisje mikrofalowe
Transmisja za pomocą mikrofal (o częstotliwości powyżej 1 GHz) może być zrealizowana pod warunkiem wzajemnej widoczności anten nadawcy i odbiorcy. Odstępstwem od tej zasady jest wykorzystanie zjawiska ugięcia i rozproszenia: wolny od przeszkód obszar pierwszej strefy Fresnela (elipsoida obrotowa), co umożliwia komunikację w obszarze poza bezpośrednią widocznością anten. Maksymalna odległość między kolejnymi węzłami naziemnej radiolinii mikrofalowej zwykle nie przekracza 60 km; aby uzyskać większy zasięg stosuje się stacje przekaźnikowe (przemienniki pasma). Stosowane częstotliwości radiowe znajdują się w zakresie 1—30 GHz, przy czym wyższe częstotliwości są używane do transmisji prywatnych na krótszych dystansach, o większych możliwościach skupiania kierunkowego – podobnie jak promieniowanie optyczne. Transmisje mikrofalowe są stosowane w celu:
- łączności między dwoma budynkami w mieście;
- komunikacji na terenach otwartych, gdzie położenie kabla nie jest opłacalne (pustynie, bagna, obszary wodne);
- zapewnienia połączeń naziemnych dublujących inne rodzaje komunikacji publicznej;
- zapewnienia łączności satelitarnej ze stacjami naziemnymi.
Rozróżnia się dwa rodzaje łączy mikrofalowych: typowe łącza dwupunktowe klasy P-P (Point to Point) do komunikacji radioliniowej, także stosowane w sieciach komórkowych, oraz klasy P-MP (Point to Multipoint), z przeznaczeniem do tworzenia dwukierunkowej sieci komunikacyjnej z koncentracją ruchu.
