Wprowadzenie telewizji cyfrowej w sieciach kablowych podnosi nie tylko jakość przesyłanych treści, ale przede wszystkim wiąże się z interaktywnością użytkownika. Dzięki temu dedykowane grupy odbiorców mogą uzyskiwać specjalne zestawy ofert (pakiety programowe), tworzone wg preferencji odbiorców niemal w czasie rzeczywistym: bądś przez nadawcę usługi, bądś przez operatora telewizji kablowej.
Opracowaniem standardu dla transmisji w europejskich sieciach cyfrowej telewizji DVB (Digital Video Broadcasting) zajęła się, utworzona w 1994 r., organizacja DAVIC (Digital Audio Visual Council). Pierwsza wersja specyfikacji (1997 r.), regulująca proces radiowej transmisji z kanałem zwrotnym wg standardu DVB-RCT (DVB-Return Channel Terrestial), dała podstawę tworzenia internetowego dostępu w multimedialnym środowisku telewizji cyfrowej. Struktura danych takiego interaktywnego kanału zwrotnego jest zwykle oparta na standardzie ATM.
Do odbioru telewizji cyfrowej w sieciach telewizji kablowej potrzebne są odmienne od analogowych przystawki STB (cyfrowe), przy czym zwykle są one już przystosowane do transmisji zarówno analogowych, jak i cyfrowych sygnałów telewizyjnych. Prace nad rozbudową interaktywnej telewizji cyfrowej oraz jej zgodnością z wcześniejszymi rozwiązaniami telewizji kablowej są w toku. Największe zainteresowanie w tym segmencie wzbudzają multimedialne i dodatkowo płatne usługi PPV (Pay Per View), których uczestnik świadomie godzi się ponosić koszty odbioru na podstawie zasady: płać za to, co oglądasz. W tej grupie znajdują się dwa rodzaje usług: przekazy w czasie rzeczywistym (transmisje na żywo) oraz przekazy na żądanie VOD (Video on Demand) lub prawie na żądanie NVOD (Near VOD).