Zgodnie z modelem OSI warstwa MAC (mapowana na część warstwy łącza danych) jest odpowiedzialna za formowanie ramek i realizację dostępu medium. Dostęp ten w ramach standardu 802.11 jest kontrolowany przy użyciu opisanej wcześniej funkcji DCF (opcjonalnie PCF) z wykorzystaniem mechanizmów CSMA/CA.
Ogólnie funkcjonalność MAC obejmuje:
- protokół CSMA/CA (Carrier Sense Multiple Access/Carrier Avoidance);
- rozwiązanie problemu ukrytej stacji - mechanizm RTS/CTS;
- mechanizm potwierdzeń (positive ACK);
- obsługę fragmentacji;
- formaty ramek dla obu trybów architektury sieci (ad hoc i infrastruktury);
- obsługę mechanizmów handoveru L2 (asocjacja, deasocjacja, reasocjacja);
- obsługę procedur uwierzytelniania;
- zarządzanie poborem energii z opcją wyłączenia (sleep mode).
W ramach protokołu CSMA/CA wyróżniono dwie metody wykrywania nośnej:
- fizyczną - opartą na wykrywaniu sygnału CCA (Clear Channel Assessment) generowanego przez urządzenia w warstwie fizycznej;
- wirtualną - opartą na wykorzystaniu sygnału NAV (Network Allocation Vector).
Zgodnie ze standardem każde urządzenie bezprzewodowej sieci WLAN ma swój unikalny adres pozwalający na jego identyfikację - adresacja ta jest realizowana w warstwie MAC. Adres warstwy MAC jest 48-bitową sekwencją na stałe skojarzoną z urządzeniem sieci WLAN (terminal lub punkt dostępu). Struktura protokołu MAC obejmuje podstawowe ramki danych, ramki RTS i CTS oraz ramki ACK.