Wideokonferencje IP

Seanse wideokonferencyjne można realizować nie tylko w sieciach cyfrowych ISDN, ale także przez sieci komputerowe LAN, MAN i WAN, korzystając z protokołów IP. Przekazy wideokonferencyjne przez Internet, a także w intranetowych sieciach korporacyjnych wymagają zachowania odpowiedniej jakości usług QoS oraz gwarantowanej szerokości pasma transmisji dokonujących się w czasie rzeczywistym. Sieci z protokołem IP jednak zasadniczo różnią się od ISDN. Mają one rozległą architekturę, która spina sieci wykonane w różnych technologiach (LAN, WAN, Internet), co zazwyczaj pogarsza parametry transmisji.

Nie wszystkie z istniejących sieci z protokołem IP gwarantują wymaganą szerokość pasma i odpowiednią jakość usługi. Do tego celu przydatne są jedynie takie sieci IP, które na poziomie warstwy fizycznej i łącza danych (odpowiadających za jakość usługi) oraz warstwy sieciowej (szerokość pasma) zapewniają niezbędne warunki do prowadzenia wideokonferencji. Do tych technologii przekazu należą: przełączany Ethernet (10 Mb/s), Fast Ethernet (100 Mb/s), Gigabit Ethernet (1 Gb/s) oraz IPoATM (IP over ATM) o przepływności nie mniejszej niż 25 Mb/s. Te technologie już teraz oferują wystarczającą jakość i szerokość pasma dla wielostanowiskowych usług wideokonferencyjnych.

Heterogeniczność Internetu i stosunkowo niewielka przewidywalność tej sieci utrudniają utrzymanie właściwych parametrów czasu rzeczywistego. Telekonferencyjne usługi zrealizowane w technologii IPoATM zapewniają - co wynika z samej istoty ATM - odpowiednią jakość QoS, wymaganą szerokość pasma i izochroniczność usług. Zwłaszcza, jeśli do zapewnienia odpowiednich zasobów dla telekonferencji (głosowych lub obrazowych) w sieciach IP używa się protokołów czasu rzeczywistego RSVP (Resource Reservation Protocol) czy IP multicast.

Do obsługi seansów telekonferencyjnych stosuje się zaproponowany przez ITU wideokonferencyjny standard H.323 (ISDN), który w sieciach czasu rzeczywistego jest stopniowo wypierany przez bardziej sprawny protokół sygnalizacyjny SIP (Session Initiation Protocol). Od niedawna są dostępne komplementarne w stosunku do protokołów H.323 i SIP rozwiązania komunikacyjne: protokół MGCP (Media Gateway Control Protocol) oraz MEGACO/H.248, przeznaczone do sygnalizacji między sterownikami sieci pakietowej a bramami dostępowymi MGW (Media Gateway) tej sieci. Są one kluczowymi elementami rozwoju usług wideokonferencyjnych przez sieci IP, zapewniając realizację tych połączeń „od końca do końca”, a także między dowolnymi typami terminali wideokonferencyjnych i urządzeniami końcowymi sieci następnej generacji. Jakość telekonferencyjnych usług IP jest niższa od uzyskiwanej w stacjonarnych sieciach ISDN, PSTN.