Wideotelefonia

Historycznie pierwsza i najprostsza usługa telefonii obrazowej obejmuje dwustronną, symetryczną wideotelefonię i stanowi element obsługi telekonferencyjnej (bez przesyłania pełnego ruchu obrazu). Pierwsze usługi wideotelefoniczne (VideoPhone 2500, AT&T, 1992 r.), zestawiane na życzenie dwóch abonentów, wymagały łączy o przepływności 2 Mb/s do przesyłania skompresowanego sygnału audio-wideo. Najprostszą formą wideofonii jest wideotelefon stacjonarny (telefon, modem, kamera, kodek sygnałów audio, kodek sygnałów wideo, procesor do zarządzania i synchronizacji głosu z obrazem, ekran), umożliwiający realizację seansu łączności przez kanały publicznej, komutowanej sieci telefonicznej. Nowsze układy umożliwiają kompresję sygnału wizyjnego w formacie CIF (288×352 [punkty]) przy częstotliwości powtarzania 20 ramek/s lub QCIF (144×176 [punkty]) z powtarzaniem do 30 ramek/s i przesyłanie zakodowanego sygnału przez kanał komunikacyjny o przepływności zmieniającej się w zakresie już od 40 kb/s do maksymalnej 2 Mb/s.

Współczesne układy, stosujące kompresję według algorytmu MPEG-2, otwierają drogę do wideofonii wysokiej jakości HQ (High Quality), wymagającej przepływności tylko 384 kb/s w kanale komunikacyjnym, angażując do transmisji 6 kanałów typu B, czyli kanał H0 oferowany w sieciach cyfrowych ISDN.