XML (eXtensible Markup Language)

XML jest metajęzykiem służącym do opisu znaczenia danych zawartych w dokumencie, a nie sposobu ich prezentacji jak w HTML. HTML pozwala np. na określenie formatu frazy zawartej w dokumencie (czcionka pogrubiona czy pochyła). XML pozwala zdefiniować znaczenia tej frazy (cena, wysokość podatku, tytuł książki). Przewiduje też możliwość sprawdzania poprawności danych zawartych w dokumencie (służy do tego mechanizm DTD – Document Type Definition).

Podstawową zaletą XML jest jego rozszerzalność: możliwość definiowania języków adiustacji opartych na składni XML, ukierunkowanych praktycznie na dowolne zastosowania.

XML znajduje zastosowanie zarówno w publikacji dokumentów, handlu elektronicznym, jak i w zarządzaniu zawartością i klientami.

Pierwsza fala oprogramowania zgodnego z XML, która pojawiła się na rynku, pochodziła od twórców przeglądarek i systemów zarządzania siecią, tworzących konsorcjum popierające ten standard od kilku lat.

Specyfikacja XML v1.0, wprowadzona w lutym 1998 r., to przykrojona do wymiarów praktycznego metajęzyka mutacja SGML (Standard Generalized Markup Language).

Tak działa CIM

Do istotnych zalet XML, z punktu widzenia zarządców sieci, należy zaliczyć wsparcie XML w WBEM (Web-Based Enterprise Management) i tworzenie podwalin pod mechanizmy współdzielenia informacji, pochodzącej od urządzeń, przez różnorodne narzędzia do zarządzania. I tak dowolny zestaw rekordów, który może być przekazany jako plik XML, stanie się dostępny dla produktów raportowania i zarządzania obsługujących XML. W październiku 1998 opublikowana została przez DMTF (Desktop Management Task Force) specyfikacja kodowania schematu w XML – CIM (Common Information Model). Specyfikacja ma umożliwić współdzielenie informacji zarządzającej przez różnorodne platformy zarządzania.

CIM jest standaryzowanym modelem informacji, zorientowanym obiektowo, XML jest zaś mechanizmem kodowania danych, a HTTP metodą ich transportu.

XML, w powiązaniu z WBEM i CIM, może zapewnić współdziałanie aplikacji zarządzania wykorzystujących CIM jako standardowy model danych i XML do kodowania i udostępniania tych danych.

Aplikacje zarządzające będą mogły odbierać dane CIM, używając techniki XML. Każde zgodne ze standardem WBEM narzędzie zarządzania powinno obsługiwać XML, co oznacza zdolność wymiany informacji w języku powszechnie zrozumiałym na każdej uczestniczącej w tej wymianie platformie.

Zastosowanie XML do dynamicznego sterowanie zawartością stron webowych

Korzystanie z XML

Ośrodki webowe z dynamiczną zawartością wymagają skupienia uwagi na zarządzaniu zawartością oraz systemach wspierających zarządzanie, integrowanie i przekazywanie odbiorcom informacji w czasie rzeczywistym.

Podstawę takich systemów stanowi już najczęściej język XML. Pozwala on oddzielić zawartość stron od logiki biznesowej i wymagań prezentacyjnych. Definiując zawartość dokumentu, niezależnie od jego formatowania, język XML ułatwia użycie zawartości dokumentu w innych aplikacjach lub innym środowisku prezentacyjnym.

XML, podobnie jak język HTML, używa elementów i atrybutów, które wyróżniane są w dokumencie przez specjalne znaczniki – wyróżniki składniowe (tags). Jednak w odróżnieniu od języka HTML, który może tylko opisać sposób prezentacji treści, a nie samą treść, język XML umożliwia oznakowanie znaczeniowe informacji w dokumencie, opisujące, czego dotyczy treść.

Struktura znaczników języka XML pozwala definiować i ustawiać indeksy danych w dowolny sposób, inaczej mówiąc – zmieniać strukturę dokumentu zgodnie z potrzebami.

Zalety wynikające z cechy samoopisywania się języka XML są olbrzymie, a na specjalną uwagę zasługuje ułatwienie manipulacji zawartością:

• zróżnicowane jej wyszukiwania,
• zmiana celu wykorzystania i sposobu wyświetlania.

Ponieważ informacja jest identyfikowana kontekstowo, w procesie zapytania przegląda się tylko związane z nią zbiory, dzięki czemu wyszukiwanie przeprowadzane w trybie online staje się bardziej efektywne. Ponadto dzięki przypisaniu znaczników do każdego fragmentu treści systemy zarządzania oraz systemy dostarczania zawartości oparte na języku XML mogą wybierać poszczególne składniki z bazy danych i przegrupowywać informacje w celu tworzenia różnorodnych stron.

Logikę biznesową – zbiór zasad określających sposób przetwarzania danych – można zastosować podczas udostępniania danych każdemu odwiedzającemu stronę w celu przeprowadzenia odpowiedniej dla niego prezentacji. Na przykład, jeśli stronę webową odwiedza dostawca, to powinien zobaczyć treść, która jest przeznaczona specjalnie dla niego, bez względu na to, czy jest to informacja cenowa czy rozliczeniowa. Informacja może być dopasowana do różnych grup korzystających z systemu – pracownicy, sprzedawcy i bezpośredni klienci zobaczą zupełnie inną informację niż dostawca czy nabywca.

Ponieważ HTML był i jest nadal językiem używanym przez projektantów webowych, problemem jest sposób przejścia na język XML. Niektóre systemy zarządzania/dostarczania treści zapewniają odpowiednie szablony migracji do XML, wykorzystujące oba te języki. Systemy takie wspomagają język XML, tak aby mógł on usuwać instrukcje formatujące zbiory HTML i dynamicznie przeformatować je w nowo projektowane szablony. Umożliwia to łatwą zmianę wyglądu stron. Chociaż źródło danych jest wspólne dla wszystkich, to sposób prezentacji danych może spełniać szczególne wymagania każdej grupy użytkowników zainteresowanych stroną.

Inny problem związany z przejściem na język XML wiąże się z tym, że większość przeglądarek nadal „widzi” tylko HTML. Dlatego ważne jest znalezienie systemu, zarządzającego szukaniem treści, który byłyby zdolny do przekształcania języka XML w HTML na poziomie serwera, przed wysłaniem dokumentu do przeglądarki użytkownika. Niektóre systemy robią to, trasując drzewo dokumentu XML, badają każdy znacznik i tworzą, łącząc znaczniki i szablon, zbiór HTML, który zawiera wcześniej przygotowaną logikę biznesową. W wyniku takiego działania otrzymuje się dynamiczny dokument, który przyjmuje postać zależną od zmian zawartości, logiki i prezentacji.

VoiceXML

Technologia rozpoznawania i syntezy mowy dochodzi do punktu, w którym wymiana informacji pomiędzy osobą i komputerem staje się coraz bardzie podobna do rzeczywistej rozmowy. Staje się to możliwe dzięki coraz większej mocy obliczeniowej komputerów i zaawansowania technologii syntezy i analizy mowy oraz pojawieniu się nowych interfejsów użytkownika.

VoiceXML jest specyfikacją definiującą język XML dla aplikacji głosowych. Definiuje ona konstrukcje dialogów i wykonywanie oprogramowania rozpoznawania mowy oraz konwersji tekstu pisanego na mowę w relacjach pomiędzy użytkownikiem a komputerem. Specyfikacja zapewnia elastyczność w tworzeniu głosowej zawartości webowej lub systemów rozpoznawania mowy opartych na telefonii dla aplikacji Call Center.

Główne komponenty usług opartych na VoiceXML obejmują znaczniki, formaty i reguły, definiujące zawartość, oraz przeglądarkę mowy do interpretacji i prezentacji zawartości audio.

Kluczowymi elementami definiującymi wejście na strony umożliwiające komunikację głosową są słowniki i gramatyki. Słownik zawiera wyrazy rozpoznawane przez motor rozpoznawania mowy. Tak więc słownik dla systemu informacyjnego o lotach może zawierać nazwy miast i słowa związane z podróżowaniem, takie jak „lot”, „odlot” itp. Gramatyki zapewniają natomiast strukturę do identyfikacji sensowych fraz. Słownik i gramatyki są łączone w ramach aplikacji obsługujących mowę w celu zdefiniowania zakresu rozpoznawania mowy zarówno od strony wywołującego, jak i po stronie procesora rozpoznawania mowy.

Tak jak zawartość HTML jest interpretowana i prezentowana wizualnie przez przeglądarkę, tak i VoiceXML musi być zrozumiały i interpretowalny przy prezentacji przez telefon, w postaci mowy lub w przeglądarce głosowej. Przeglądarka mowy funkcjonuje jako brama pomiędzy wywołującym i połączeniem Internetowym. Interpretuje ona kod VoiceXML i zarządza dialogiem pomiędzy wywołującym i zawartością VoiceXML, zlokalizowaną w ośrodku webowym.

Aplikacja oparta na VoiceXML i używająca przeglądarki mowy jest bardzo elastyczna – wywołujący może używać do uzyskania tej samej usługi zarówno telefonu klasycznego, jak i bezprzewodowego. Dostawca zawartości może umieścić przeglądarkę mowy w obrębie swojej sieci lub na zasadzie outsourcingu w ASP lub u operatora sieci.